weerpraatje


Heet hè.
Nou, snikheet.
Ik smelt zowat. Je kunt op mijn hoofd een ei bakken.
Ik zwem in mijn eigen zweet.
Zeg maar gerust loeiheet.
Of er een maxikachel brandt, ergens.
Vinden jullie dit heet?
Nogal, jij niet dan?
Ik was eens in de Sahara...
Dit is ook ’n beetje Sahara.
…en in Chili, daar…
Jaja, dat kennen we, bij jou is het altijd erger.
…hebben ze pepers  die…
Ach man, uitslover.
..een gat in je keel branden.
Dan zijn ze daar mooi gek.
Allemaal een zonnesteek.
Zeg dat wel, ik hou het bij een ijsje.
Of een koud biertje.
Maar in de tropen….
Schei toch uit.
Opschepper.
Pfffft…
Met deze hitte kun je geen normaal gesprek voeren.
==

Nog even over zussen en broers

Nog even over broers en zussen.
Grote gezinnen werden bewierookt door kerken, grote bedrijven en een paar politieke partijen maar in werkelijkheid was het niet altijd zo geweldig.
Afgezien van de feestdagen schuurden de onderlinge verhoudingen wel eens, dat duurde dan even voor de sfeer opklaarde. Begrijpelijk, al die verschillende persoonlijkheden in een (vaak) te kleine woning.
Desondanks hadden we het niet slecht, ik als jongste meisje zeker niet. Geen honger, redelijke rust, verse groenten en fruit, zwembaden dichtbij.
Toch droomde ik van een leven als enig kind, hoogstens met een of twee volwassen broers/zussen.
Het was prettig om over te fantaseren maar vooral de realiteit scheen me hemels toe.
Eigen bed in eigen kamer, eigen boeken en pennen, splinternieuwe fiets, extra-dik chocopasta op brood, zondags een groot ijsje ipv dat dubbeltjesgedoe, meer pa-en-moe, geen pesterig broertje.
Deze wens hield ik zorgvuldig geheim, ik durfde niet ondankbaar en egoïstisch te lijken.
Bovendien kon de zaak niet worden teruggedraaid, dat snapte zelfs een kind
Later begreep ik dat menig ouder hiervoor zou tekenen. Als het begrip gezinsregulatie  bespreekbaar was geweest. Geboortebeperking? Het woord alleen al -mocht iemand dat kennen-  deugde niet.

Maar ik had er al van genoten.
In een eigen sprookje, helemaal van mij alleen.
==

Vorst aan de grond..


..en op het platdak.
Voor mij is dit pas het definitieve einde van de zomer. Ik zie de foto’s van ijsmeesters al voor me, deskundig in de sloten poerkend met hun spietsen.  Ergens las ik dat iemand vast rekende op een Elfstedentocht in 2016.
Wel, het begin is er.
Voor vandaag  ziet het weer er veelbelovend uit, misschien wordt het een fietsritje naar een terras in de zon.
Dan nemen we een ijsje.