Her-leven.? Nee…

Opnieuw beginnen, daar droomde ik van. Hoe, dat liet ik in het midden maar het zou absoluut anders gaan, beter, mooier, gelukkiger. Een spannend onderwerp waarmee ik suffend de lagere schooljaren doorkwam.
Toen ik ouder werd en doorhad dat ik dan ook een ander karakter nodig had voelde ik me op slag schuldig; te vaak boos en ontevreden en zo. Geen wonder dat ik niet gelukkig was
Toen ik wéér wat ouder was verlieten deze nonsens me.
Een grote opluchting.

Later vraag je je af waarom je dergelijke dingen denkt, zo slecht hadden we het immers niet, integendeel.
Niet rijk maar we kregen alles waar een kind naar uitzag, van simpele roeitochtjes op het Zwet tot uitjes naar Amsterdam. En meer.

In gesprekken met anderen hoorde ik gelijkluidende ideeën.
Dromen van de prins op het witte paard, van Burt Reynolds of Raquel Welch. Een hutje op de hei. Zeemansavonturen. Verre reizen. Hollywood.
Menigmaal moet de uiteindelijke echtgenoot/echtgenote een mager aftreksel zijn geweest.
Toch kwam het altijd goed. Meestal dan toch.
Verliefdheid deed alle dromen verdampen. Blijvend, hoopten we.
Gelukkig maar.
Het zal niet meevallen je gerimpelde wederhelft te zien als Colin Firth of Cameron Diaz.

ps
vergeef me de rare lettertypes.  Er ging iets mis en ik krijg het niet meer goed.  Volgende keer beter.

Advertenties

Klimaatakkoord, lastig gedoe.

De grote halogeenlamp is ’n beetje stuk. Hij knipperde.
Het is, samen met de bureaulamp, de fijnste verlichting en die wil ik graag houden. We hebben ze niet voor niets uitgezocht indertijd.
En straks dienen we ze om te bouwen we of te vervangen.
Dat stoort me.
Net als het idee van omschakeling van gas naar elektriciteit.
Zonnepanelen aanschaffen. Gasfornuis vervangen en cv-ketel, een oudere woning als de mijne (ca. 1955) zal misschien niet geschikt zijn voor een waterpomp. Wat het dan wel wordt ? Dat horen we nog.
Isoleren, tja, er zit al veel geld in thermopane glas, tot de vliering aan toe. Rolluiken. We hebben de verstandigste stofzuiger, koelkast, wasmachine.
Je wordt er moedeloos van.
Niet alleen door de verwachten kosten, eerder door het gebrek aan keus. Die is er niet. Of wel?
Nostalgisch denken is niet mijn sterkste eigenschap maar toch denk ik aan een hutje op de hei, in het bos, desnoods tussen de koeien of waar dan ook, met een open vuurtje plus rookgat en een heksenketel om te koken.
En voor het waswater.
Achteruit kachelen doen we toch al.