Meisje voor spiegel


Turend, haar blik op vol vermogen, speurt ze de huid van wangen, neus en kin af.
Alleen maar gladde huid. Geen puistje te zien, denkt ze tevreden.
Ze veegt een lok naar links, drapeert hem over het oor, schudt hem weer terug.
Als ze die ene krul achterover kamt, zou dat niet beter staan? Mmmm, nee….
Eigenlijk heel stom zelfs.
Ze brengt beide handen achter haar hoofd en tilt het haar op.
Dan draait ze haar hoofd iets naar rechts en omlaag; probeert een schuine blik omhoog. Tuitmondje erbij.
Jé, niet slecht, net een model, zal je die meiden moeten zien kijken.
Met één hand de haren vasthoudend probeert ze een selfie te maken van haar spiegelbeeld. Verdomd lastig, maar het resultaat is goed genoeg om op te slaan.
Nu de andere kant; haar rechterprofiel mag er ook zijn.
Ze oefent met haar wenkbrauwen. Vragend? Of toch maar verwonderd kijken, met grotere ogen? En de wangen ingezogen, gos wat een interessante kop is dit. Misschien uitproberen bij die lesbo van Duits? Lachen.
O ja, nog een strenge blik oefenen. Morgenmiddag komt die nieuwe voor biologie, een hunk maar wel serieus.
Ze fronst licht haar wenkbrauwen en trekt een strakke mond.
Ja, precies goed, hier móet hij voor vallen.

Ingesponnen door ijdelheid hoort ze niet de deur opengaan.
De moeder, een treurige puntenlijst in haar hand, kijkt naar de dochter die naar zichzelf kijkt.
Moedeloos haalt ze de schouders op.
Hier helpt geen gepreek.

©Bertjens/Bertie

Excursie naar de hel. Verslag

Omdat een saaie hemel me niet aantrekt deed ik mee aan een reisje naar de hel, je kunt maar beter voorbereid zijn.
Welnu, het is daar ook niet alles.
Om te beginnen was de ontvangst naatje.
Een chagrijnige hamel gooide grommend de poort open en maakte ons wegwijs in de hoofdkuil. Toegegeven, een je-weet-wel-bok verdient begrip. Je vraagt je af waarvoor hij gestraft werd  maar hij liet niets los. Verdrongen verdriet, waarschijnlijk.

Het was er heet. Vreselijk heet. Geblakerde zielen verdeden hun tijd met ronddolen. Tussendoor veegden ze de vloer; her en der lagen hoopjes as, overblijfselen van de zwakkeren in deze samenleving.
Bij een kraampje bestelden we een glas fris.
Hadden ze niet, alleen kokende Seven Under en hotdogs met hot sambal. Nou ja zeg.
Gelukkig waren er een paar verdwaalde regenwolkjes, we wrongen ze uit boven elkaars mond. Ze smaakten bijna hemels, wat wil je ook in deze warmte.
In een theatertje werden spannende films aangeprezen: VERBODEN GENOT en DINGEN DIE U NOOIT DURFDE. Een paar van onze groep rende er verlekkerd op af.
Tja. Wie houdt van het eten met open mond, raspend geslurp, wildplassen en openlijk neusgebagger, die komt aan zijn/haar trekken. Evenals degenen die het doen met kikvorsen die nooit van adel blijken.  Mij kon het niet bekoren.
Na een korte bezichtiging in de slaapzalen (vuurkorven met sintelmatrassen en een pook om ze op te schudden) verscheen de baas van het spul.
The Big Mister Satan himself.
Een indrukwekkende verschijning van wie ik me kan voorstellen dat hij iemand op het verkeerde pad zou brengen, een hunk eersteklas. Het is maar goed dat ik hem niet kende toen ik jong was.
Enfin, we kregen een flirterige knipoog en warme poot en stapten in de shuttlebus.
Blij weer thuis te zijn? Ja, zeer zeker.
Het was een verhelderende reis maar we prefereren de aarde.
Voorlopig, in ieder geval.