Het geheim van het huis. 2(slot)

huishouse-4922570_960_720Niettemin bleef het zijn best doen zolang het leeg stond, het onderhield zichzelf.
De tuin verdorde niet, het toegangshek glansde onverstoorbaar, heel eigenaardig.
Gevoegd bij de eerder genoemde spanning was dit het punt waarop men van de koop afzag.
Beroepsverkopers toonden steeds minder interesse.

Ondertussen groeide het wantrouwen van de omwonenden die bevreemd de onnatuurlijk goede staat opmerkten.
Nu herinnerde men zich de vroegere huisdieren, ze werden ziek of kregen ongelukken maar sterven deden ze allemaal.
Het leek op spokerij, ware het niet dat men het tegenwoordig liever in een meer rationalistische benadering zocht.
Men fluisterde. Zou het huis hen bespioneren via een ingebouwd brein?
Zou het een verborgen vertrek hebben waarin een kwaadaardig genie kluisde?
Of -je kon niets uitsluiten- was het huis een superbot, aangestuurd door een verwarde Geheime Dienst? Een vernieuwde ChatGPT als woning vermomd? Complotters hadden het over buitenaardse of duivelse invloeden.
Het huis zweeg.
Het was een op zichzelf staand organisme.
Zijn brein was geprogrammeerd voor een groep mensen bestaande uit een vastomlijnde samenstelling, dat was essentieel.
Niemand wist dit, laat staan het waarom.
Wie of wat het huis bouwde en van een brein voorzag is nooit bekend geworden
Het geheim van het huis bleef geheim.
==
© BertjensB.

Weg ermee.

hondbasset-2427600__340     katkast2 014

Al heel lang  stonden en hingen er een paar foto’s en plaatjes van huisdieren. Ex-huisdieren.
Steeds vaker  overviel me een onaangenaam gevoel als ik ze zag.
Telkens weer.
Ik bekeek ze en bekeek ze en ineens begreep ik het:
kater, mannetjeshond, vroegere kater en nog meer, ze zijn niet goed.
Toen had ik het door en haalde ze weg.
Ze moesten plaatsmaken voor aangepaster foto’s.
Meer van deze tijd, maar vooral voor mijn eigen gevoel.
Nu liggen ze onderin de kast.
Het geeft me veel voldoening.
===
HIER
HIER
======

De boom en de mensen

Midden in een picknickplaats, daar stond hij.
Een dikke boom met veel schrijfruimte.
Mensen gebruikten hem als notitieblok en deelden allerlei boodschappen met hem.  Ze sneden hartjes met initialen in zijn bast en een datum met namen, kusjes in rijen, sommetjes en natuurlijk bekende slogans. ‘Tinus was here’ waarop prompt iemand antwoordde: ‘ik ook’ en ‘me too’ hetgeen later werd weggekrast.
De boom vond het gekerf wel lief, hij groeide telkens wat dikker en bood steeds nieuwe ruimte.

Later kwamen er mensen met andere ideeën. Ze hingen briefjes aan zijn takken met wensen en berichten, aan de natuur, aan god en aan niemand. Daarna schoenen. Een nudist hing er zijn kleren op, anderen wierpen hun badpak in de bladeren en vergaten het, hetzelfde gebeurde met versleten speelgoed. Iedereen aapte iedereen na tot de boom eruit zag als een monstrueus kunstobject.
Hij zuchtte onder de zwaarte en toen een toerist begon met slotjes kreunde de boom – ik ben geen brug, dit is niet leuk meer -.boomtree-2127699__340

Hij overleed zachtjes, opgelucht, zijn sterven verborgen onder de rotzooi.
In de herfst merkte men het pas,  de boom stond daar als een naakte aangeklede aap.
Een gemeenteraadslid wilde hem tot beschermd monument benoemen maar net op tijd ontdekte men in een holte de verdonkeremaande lijkjes van een paar huisdieren.
De boom was verworden was tot een maxi vuilnisvat.
Hij werd vervangen door een patatkraam.
==

Verhaaltje voor het slapen gaan

Waarover zal het gaan?
Spannende dingen? Zoet maanlicht?  Over gewone dingen als deuren nalopen, nachtgoed zoeken, tanden poetsen, laatste plas, nog even het net op?
De laatste optie kan beroerd aflopen, in verhaaltjes zijn de onderwerpen eigenzinnig, ze onderwerpen zich juist niet.
Stel, je loopt de deuren na.
Het eerste slot gaat soepel maar piept. Wat? Hoe kan dat? ‘Pie-ie-iep’, dwingend. Je tuurt in  het sleutelgat , een oog staart terug, je schrikt je lam van de paarse pupil die gif uitstraalt. En dan moet je je tanden nog poetsen, met die enge borstel….
Dan ga je toch niet meer vertellen over gewone dingen?
Neenee, ik neem de maan waarvan het licht een verrukkelijk parfum uitstrooit en alle verliefden samenbrengt in een roes  van zoete vrijpartijen waarin ze zo hard zuchten dat zij bijna stikt en hij de ambulance belt en pie-ie-iep… hela, wat is dat nou, komt die van de gewone dingen inbreken.
Spanning is niet aan de orde, daar slaap je slecht van met dromen die spannender zijn dan je bedoelde.
Oké, dan maar een verslagje.
Het is nog te vroeg  om te gaan slapen maar een mens kan er alvast aan denken, hoe hij de deuren controleert en de huisdieren uitlaat, nachtgoed klaar legt op de kruk bij de wasbak en twijfelt over een extra douchebeurt,  de laatste bonbons op het nachtkastje zal zetten, misschien die film zal meepikken of een podcastje luisteren.
En kijk, dan wordt het vanzelf bedtijd.
==

Zomaar een sprookje, het betekent niets

Er was eens een echtpaar zo mooi,  zo liefdevol, je zou het niet geloven.
Met verrukkelijke kinderen en wonderlieve huisdieren.
’s Morgens had hij een baan en ’s avonds had zij er een, om de beurt voor het gezin zorgend, eens als ze waren over de taakverdeling.
Ze waren gelukkig.
Totdat…
… een knappe maar hebzuchtige heks rondwaarde, op zoek naar iets nieuws. Ze bekeek het echtpaar.
Ze gaf niets om gezinsgeluk maar deze mooie man wilde ze.
Verleidelijk ronkend op haar bezemsteel loerde ze door het raam.
Zong zoete liedjes in de nacht.
Smekend.
De man bracht de dagen vaker veilig thuis door, hij werd gevaarlijk warm als hij de knappe heks hoorde. Hij bekende zijn vrouw dat hij liever trouw bleef maar die heks was te toverachtig om te ontwijken.
De vrouw bedacht iets.
‘Het is riskant, zei ze ‘maar dit kan zo niet blijven. Ga haar vannacht tegemoet en blijf stilstaan. Kijk haar niet aan, anders ben je verloren.’
Hij ging.
De heks gilde verrukt, trok hem mee.
Hij keek smekend achterom, ‘…één keertje…’ en bezweek.
Bedroefd keek zijn vrouw hen na, ze mompelde iets.
Het was beslist een vloek, in twee minuten waren man en heks verschrompeld tot brandnetels.
==

Waarom zou je lang willen leven

Daar zijn verschillende antwoorden op, iedereen heeft zijn eigen reden. Of niet.
Mijn motief is nieuwsgierigheid.
Uiteraard naar de toekomst van de (klein-)kinderen en familie.
Maar ook naar ontwikkelingen op allerlei gebied.
‘De techniek staat voor niets‘, zei men vroeger en dat is gebleken.
Electronica, Internet, het biedt telkens meer, ik voorzie een ter plekke geprinte ambulance bij ongelukken. Nou ja, bij wijze van spreken.
Staatsvormen. Keuringen voor presidenten.
Koninkrijken, worden het benoemde Koningen-des-Vaderlands?
Mensenstromen, vanwaar en waarheen en waarom.
Geneeskunde, psychiatrie, sameleving, wetenschap, ontdekkingen, uitvindingen, sport, cultuur, huisdieren.
Verhoudingen van landen onderling, oorlog of vrede..
Ruimte.
Zoveel dingen die je misloopt bij overlijden, ‘het mos niet magge‘ zou een ouwe Zaanse  oom zeggen.
Het is alleen afwachten of je redelijk gezond blijft.
Het lijkt me pijnlijk om atomische hardloopschoenen te krijgen terwijl je op krukken   strompelt. Tenzij daar intussen een middeltje tegen is.

Jammer dat we zo oud niet worden.
Hoewel, als de techniek echt voor niets staat…
==