En altijd weer dat weer.

Hoewel ik niet zit te wachten op noodweer had ik toch graag een paar extra regenbuien gehad. De lucht betrekt telkens, op die momenten valt de wind stil en is het uitgesproken zweterig, je rekent op verkoeling.
Maar nee.
Bij vlagen stijgt de benauwdheid je naar het hoofd. Vooral bij inspanning. Toen mijn haar knetterde schoot de gedachte aan Hooibroei door het hoofd, dat hoor je nu nooit meer maar voor mijn gevoel kringelden rook en vonken van me af.

Gister al en eergisteren, als een levende kachel loop ik heen en weer.
Maar er is hoop.
Zo juist regende het even, nou ja, je moest van druppel naar druppel rennen maar het was genoeg om de broei te onderdrukken.
Nu reken ik er op dat er straks meer valt.
Niet te wild natuurlijk.
Zo’n zachte malse bui, ritmisch tikkend op het plat dak.
En anders droom ik er wel van, beter dan niks.
==