Winter in zicht


Vanmorgen liet zich een vlucht ganzen zien en horen. Dat laatste vooral.

Het leek een oefening;  ze vlogen rondjes, niet in V-formatie, bleven minutenlang in hetzelfde gebiedje hangen voordat ze verdwenen..
Met lichte weemoed keek ik omhoog en ze na.
Herfst bezorgt me elk jaar gemengde gevoelens.
Avondmist in de nazomer, de eerste nachtvorst. En nu de ganzen. Winter in het verschiet. Een oeroud liedje, ik weet het.
Het zou in mijn stemming  verschil maken als we konden uitzien naar sneeuw en ijs en barre kou.  Met televisiebeelden van ingesneeuwde opritten en wegglissende fietsen, de kat met een witte rug die bevroren muizen binnenbrengt (sorry voor de dierenvrienden) en dan, na de dag, in de luie stoel te zitten met het vooruitzicht op een ijzige nacht onder een slaperig  dekbed.
Boek en tablet binnen handbereik.
Zo’n winter die ik nu pas waardeer.

Advertenties

Mooi najaar


Vanmiddag liepen we ergens door een winkelstraat, zo maar, genietend van de zachte lucht.
Een verademing te wandelen met de jas open en een licht maar nietstorend motregentje ondergaand, hier en daar een terrastafeltje waaraan niemand zat maar dat toch vriendelijk stond te wezen.
Echt zo’n milde herfstdag die je verzoent met de tijd. Stormen en slagregens komen later, dode takken leven nog.
De betere soort herfst.