Droomhobby

Wat stormde het weer, ik durfde het dak niet op net nu ik er zin in had een paar andere dakzitters te ontmoeten.
Alleen zwaaien,  praten doen we niet, we zwijgen uit principe. Bovendien zijn de afstanden te groot.
Een brave vriend heeft zijn stek op de kerktoren en staart hemels nog hoger, de meest keurige vriendin zit op het  gemeentehuis, ze is verrukt van gemeentelijke voorschriften, in gedachten leidt ze een groep datatypistes.
In de verte zitten naburige kennissen op hun eigen kerken en gebouwen. Ook zij zwijgen.
Naar de molen kijken we liever niet sinds daar iemand op het hoogste punt van een wiek zat en ingedut was toen de molenaar de gang erin zette. Te beschamend, een achteloze klimmer.

Het is een fijne hobby.
De enige ladder om hogerop te komen.
Maar dat zeggen we natuurlijk niet hardop.
En nu waait het ook nog.
===

Bitterkoekjespudding

Bladerend in een oud kookboek kwam ik dit toetje tegen uit mijn kindertijd. Van een simpel recept.
Natuurlijk proef je het meteen weer, je ziet de puddingvorm (een vis), mag de pan weer uitlikken, ruikt de vanille..
Het water liep me in de mond.
Ik aarzelde maar even en begon er aan.
Custard. Suiker. Vanillesuiker. Melk.
Jammer dat ik niet de originele bitterkoekjes kon vinden, die met amandel – bestaan ze nog?- maar vooruit. Bakkers gebruikten ook witte bonen voor amandelspijs dus is nep-bitter goed genoeg.
Verlekkerd roerend en kloppend bracht ik de pudding tot stand, suikerde hem af en zette hem koel.
Vanavond kon ik hem proeven.
Het was hemels.  Die geur, de smaak. De bitterkoekjes.
Dat een mens  blij kan worden van zo iets eenvoudigs. Het zal jeugdsentiment zijn.


ps
Hoe Moe de vanillesmaak kreeg is me niet duidelijk, ze deed iets met stokjes.
==