Zondagmiddag en geen nieuwe boeken


Zal het droog blijven of zet de regen door?  Er vallen twee of drie druppels, de lucht is afwisselend grijs, grijs of grijs. Sproeien of nog even wachten? Zullen de verse planten het halen?
Tweemaal klinkt een verre donder; wordt het een onweersbui? De  computer vast afsluiten of eerst de bovenramen dichtdoen?  Toch maar de trap op, treuzelen bij de gordijnen. Afwachten.
Vlugge nieuwtjes scrollen. Kan het tablet trouwens tegen omweer? Wie weet dat?
TTIP ja of nee? Chloorkip of niet? Krijgt de eter er een bleke maag van of valt het mee?
Zou ik een vluchteling durven opnemen? Of twee of meer? En wat als hij in zijn neus baggert of zij de cv hoog wil zetten? Moet ik het doen?
Waarom heet die Oostenrijker van Bellen en niet von Bellen? Lijkt eerder Belgisch of Nederlands. Weten ze zoiets niet in dat land?
Zal ik een broodje tomaat nemen? Heb ik eigenlijk wel honger?
Nog even de fiets pakken? Of die vriendin bellen? Toch maar dat boek herlezen?
Komt de zon vandaag terug?
Weer drie of vier druppels en een vaag geluid, wordt het alsnog slecht? Voor de zekerheid alsnog de ramen…..

De middag is om.
.

Vogel in herfst


Laat in het najaar stapten we af bij de visvijver, ver in de namiddag.
De bomen waren grotendeels kaal.  Het was bewolkt en het water rimpelde flets.
Kortom, een typische herfstdag. Stil. Grijs in veel meer dan vijftig tinten, en donkergroen, bijna zwart.
Getroffen door de roerloze sfeer bleven we staan.
Toen zagen we een vogel aan de overkant, een silhouet  in een kale boom, te ver om te herkennen.
Echtgenoot zwaaide met zijn armen en deed alsof hij vloog. Voor de grap.
De vogel spreidde zijn vleugels en waaierde ze op en neer. Als een antwoord.
Verbaasd herhaalde mijn man zijn beweging.
De vogel ook. En weer, en weer.
Vielen wij, in die stilte, de vogel net zo op als hij dat ons deed?

Een wonderlijke ervaring.
Die niemand gelooft maar echt gebeurd is.