Machtige Mist

Er hangt een dichte mist. Een pesterige en ondoordrinbare wolk.

Mensen proberen er door te komen, ze duwen en stompen, schoppen en rammen hem met fietsen en auto’s.
Maar nee.
De mist doet lacherig, je hoort het flauwe gegrinnik.
Waarom doe je dit, vraag ik, mensen kunnen nergens heen, ze missen hun school, werk, vind je dat leuk?
– Ja, daar heb ik nou eens zin in.  Altijd maar gedreven worden door bazige  seizoenen, voor één ochtendje spring ik uit de band, houd dus maar op met klagen.
mistfog-240075__340

Ik zie dat het pas negen uur is. Er staat al een rand van mensen langs de huizen waaruit ze kwamen, ze hangen bij voor- en garagedeuren waar de mist ze tegenhoudt. Allemaal telefonerend.
Gezoem en geflits zwiept door de lucht,  zindert door de dikke wolk. Verontschuldigingen, sorries, vloeken. Eén zin springt er uit, ik ga lekker terug naar bed.
De mist geniet.
‘Een machtig gevoel.’
Glunderend maakt hij zich nog dikker en dichter.
Morgen meer.
==

Nostalgie of heimwee

autoford-capri-3914331__340
Lang geleden werd nostalgie gezien als een aandoening, nu het een algemeen aanvaarde stemming is denkt men er luchtiger over, terugdenken aan iets wat was.
Bij veel mensen wordt het gevoel opgeroepen door muziek, een film(-fragment), geuren of geluid.
Het kan een gezicht zijn of een stem.
Sommigen smelten bij een  liedje uit hun jeugd,  de eerste vrijer verschijnt voor hun geestesoog, de warmte van  mamma’s armen, situaties waarin een groot geluksgevoel ervaren werd.
Deze herinneringen worden mooier en mooier naarmate ze langer geleden zijn; je merkt dat men zuinig is op deze kostbare momenten en ze koestert, vroeger was alles beter. Dan is het geen heimwee meer, maar een verheerlijking van ‘toen’. Misschien om het heden niet te hoeven begrijpen.
Het raakt aan melancholie  maar die kun je beter niet toelaten, dat doet je hunkeren naar iets beters al weet je niet waarnaar. Als je je daaraan teveel overgeeft ben je los van de realiteit.  Er is het risico dat je zoekt naar middelen om je in de hemel te wanen al is het maar een nepper door pillen of een shotje.

Ook bestaat er een veel verdergaande vorm van nostalgie, een waarvan ik het bestaan niet kende, namelijk nostalgie de la boue.
Pardon? Heimwee naar modder? Een oergevoel? Verwant aan het déjà vu?  
De Dikke van Dale gaf uitsluitsel:
…. een verlangen van de geciviliseerde mens om zich af en toe aan de laagste uitspattingen over te geven…
(Nee, ik heb geen voorbeelden, ik zou niet weten welke)

Zelf word ik ook wel eens overvallen door nostalgie.
Meestal door een bepaalde geur waardoor ik onmiddellijk het genot van mijn allereerste patatje onderga, de goudgele kleur, de glans, het precieze zoutgevoel.
Een afgezaagde trigger, ik hoef het schilmesje maar te zien.
==
ps
Het plaatje is van een auto die we niet hadden maar me doet denken aan een heerlijke vakantie met kennissen die een Ford Capri hadden.

==

Aandoenlijke shortstory in drie delen

Lief (1)
Toen ze deuren en ramen schilderden kerfden ze hun namen in het houtwerk.
Opdat ze niet vergaten.
Zo verliefd, zo blindelings erin gelovend.
Dit werd absoluut hun huis.

Nog steeds lief (2)
Andermaal namen ze de kwasten, met de laatste laklaag verfden ze hartjes om elk van hun namen.
Nu konden ze het huis inzegenen met een prosit maar bovenal met de zekerheid van eeuwigheidswaarde die ze hun gevoel toedachten:
dit huis was voor altijd.

Niet meer lief (3)
Maar ach, ze raakten aan elkaar gewend en speelden slechts met lauwe gebaren, treurend om wat was en met vage hoop.
Vergeefs.
De namen zijn weggekrast.
==

Blauwtje

Haar blik ontroerde hem.
Sprekend van sympathie, misschien ook gevoel?
Haar neusje en mond vochtig-roze en kusklaar.
Die ogen, peilloos in hun donkerte waar een glans doorschemerde van, ja, van wat? Wederzijds gevoel?
Hij hoopte het.
Overmand door liefde stak hij zijn armen uit.
Maar ze wou niet.