Van steenkool tot Internet

Er lag een donkere steen op de achterstoep. Zwart met miniglitters, een gedeelte was glad en afgerond.
Ik kan er mee krassen en het geeft wat gruis af. Mede door de vorm lijkt het daardoor op een brokje Eierkool , de ouderen weten nog wel wat dat is.
Wat afwijkt is dat het niet afgeeft, ook niet in water. Ik herinner me zwarte handen en vegen op het gezicht, waarom niet bij deze?

Hoe kwam het hier terecht?
Vermoedelijk heeft een van de grote vogels het laten vallen, we vinden vaker kapotte eieren en daarop lijkende rondachtige stenen.

Spannender is het idee  van een cryptisch voorteken: pas op, het wordt winter.
De rode planeet vertoonde zich ook al, precies in de kleur van gloeiende kooltjes. Is er een kleurenblind groen marsmannetje aan het klieren?
Een hemelse stokebrand die onder de radar vliegt? Zwarte kunst? Bij steenkool denk je automatisch aan griezelverhalen rond de kachel.
Of zou het een webdemon zijn?  De ultieme droom van een gestoorde Internetontwerper?
Wat dan ook.
Ik houd het streng in de gaten!

 

 

4. Lieftallige Lina en vriendinnen op zoek

Lina fleurde lieftallig op. ‘Oké tante, ik zal mijn tranen bewaren voor straks. Tot zo.’
Ze appte Dora 3, zo genoemd omdat ze veel op Dora 1 en 2 leek en op paardenbloemen kauwde.
Daarna  Bleue Tiny, een meisje dat bij voorkeur op de achtergrond bleef. Ze leerde voor decorbouwer.
‘Vanavond borrelen bij mijn tante,’ gaf ze door, ‘bespreken in de bieb’.
Ze trof Dora met een landbouwfolder.
Tiny zat bij de stripboeken in een klein kadertje, bescheiden.

‘Tante Erica verwacht ons om half acht. Ze gaat uitleggen wat een pruttelfilm is en verse spelers.’
‘Wéét jij dat niet??” Dora schudde haar hoofd, ‘pruttel is een storing en verse spelers zijn gewoon nieuwe acteurs.’
Lieftallige Lina was onder de indruk.  ‘Oei, een gestoorde film, en wie zijn die nieuwe? Mooie mannen met tochtlatten en…wacht eens, ze zitten natuurlijk in die auto, regisseurs, talentscouts, Elvis’ kleinzoon, wat doen we hier nog.’
Ze vlogen naar buiten en zochten de veelkleurige geluidswagen.
‘Heb jij toevallig make up bij je? Hier, de krultang. Nagellak, mijn nagels…’
Zo druk waren ze dat ze de wagen voorbij liepen en niet meer terugvonden.
Lina en Tiny jammerden.
‘Hou op met dat gegrien!’
Dora 3 nam onder elke arm een vriendin en beende naar een bescheiden parkeerplaats.
Daar stond de veelkleurige auto, de roze luidsspreker  hing geknakt.
Er kierde een oog door de gordijnen.  Een donkerbruin oog.
Lieftallige Lina viel haast flauw.

© Bertie