Papa wandelde.

Hij werd gevonden in de rivier,  bij een van de pijlers van de spoorbrug. De huisarts zei niet veel meer dan ‘Waarschijnlijk sprong hij zelf.’
Mama was sprakeloos.
Na de begrafenis verbrak ze de stilte
– Waarom deed hij dat nou? Hj had niets te mopperen. Zijn kleren altijd verzorgd, eten op tijd klaar, huis gepoetst…. –

Zo vraagde en klaagde ze, overtuigd van haar schuldeloosheid.
Dochter zweeg, dacht aan papa’s protesten en mama’s antwoorden.
Hij wilde graag een strandvakantie (als jij zo nodig naar zee wilt ga je maar alleen), hekelde de gescheiden slaapkamers (ieder een eigen kamer is hygienischer), zou in een restaurant willen eten, (nergens voor nodig, ik kook zelf), af en toe een borreltje drinken (met verjaardagen krijg je toch een biertje?).
Mama nam alle besluiten op de enige manier die ze kende, die van haar. Met stellige uitspraken waar haar man op de duur niet meer op reageerde.
Hij eiste alleen nog een paar uur in de weekeinden. Om te wandelen. Het liefst alleen.
Ondanks haar geschamper (zonderlingen doen dat ook) liep hij, zaterdags of zondags, bij mooi en minder mooi weer, tot hij voorgoed wegbleef.

Waaraan dacht hij in die eenzame uren, vroeg dochter zich hardop af. Aan de zee?
Mama keek haar verstoord aan. Ongeweten geestig was haar antwoord.
– Hij zal met de stroom mee hebben gewild.-

Ronaldo, ach ja…


Ronaldo gezien?   De man schijnt een beauty van een doelpunt te hebben gemaakt. Iedereen blij, zijn grootsheid heeft hij alsnog bewezen. NRC wijdde zelfs  twee pagina’s aan hem .
Tja. Het zal waar zijn, de kenners geloof ik op hun woord.
Wat ìk zag was van een andere orde.
Tijdens een van de eerdere wedstrijden (tegen Polen? Oostenrijk?) viel ik zappend in een camerashot van hem.
Vers gedoucht, geflost, gekamd, gewassen en gestreken liep hij daar glimmend zijn glimlach te lachen.  Quasi olijk maar bestraffend keek hij naar een jonge medevoetballer. Aldoor zijn tanden ontblotend. Onsympathieker was niet mogelijk.
Verbluft zag ik het aan, kennelijk is hij mentor van de kleintjes.
Misschien terecht. Maar die houding van hem…
Die bijzondere goal noem ik dan ook een kwallenbal.