Zomerpraatje


Dat heb je in de zomer, lange avonden die heel kort zijn.

Buiten zitten, soms nog wat vegen of plukken, voor een boek is het niet altijd licht genoeg of de sfeer past niet bij het verhaal. Wanneer je uiteindelijk naar binnen verhuist is het laat en de avond opeens om.
Ik houd er wel van, het duurt maar een paar maanden en die buit ik uit; bij regenweer is er het afdak, tuindeuren kunnen openblijven. Heerlijk.
Niet iedereen is gecharmeerd van deze avonden. Een van de zussen vervloekte ze al na één week, ze werd ongedurig en sloot het liefst om 9 uur ramen en gordijnen, warmte en zweet negerend. ‘Het wìl maar niet donker worden’, foeterde ze.
Ook de warmte is niet altijd welkom en vliegen nog minder.
Er zijn mensen die zon, vliegen en hitte ontwijken door binnen te blijven in een koele ruimte.
Eens logeerden we bij een stel dat de hele zomer in zo’n koele kamer bivakkeerde. Geen zon, geen vliegen, geen hitte, jubelend zaten ze de hete zomer te trotseren met een kopje koffie. ’s Avonds verkasten ze naar de televisiekamer waar eveneens alles zorgvuldig gesloten was maar wel een fles wijn geopend werd waardoor we het nog benauwder  kregen.
Na twee dagen ontploften we zowat. Naar buitenlucht snakten we, op de fiets een lauwe wind voelen, langs de Maas rijden, koude biertjes drinken op een terras, desnoods met een zweetlaagje.
Hoe anderen het ervaren weet ik niet maar in een afgesloten halfdonkere ruimte voelden we ons opgesloten. Onprettig.
Ongezellig. Opgedreven. You name it.
Mocht ik werkelijk last hebben van de zomer zet ik wel een luie stoel en leeslamp  in douchecel of badkamer. Eventueel maak ik plaats in de ijskist.
Gegarandeerd koel.

Advertenties

Maan


 Van de maan is momenteel 75% zichtbaar.
We kunnen  vannacht dus niet helemáál romantisch zijn, voor driekwart maar. Of maanziek. Of weerwolf. Maandansen en maanzwijmelen is ook mogelijk maar de hoeveelheid hiervan valt lastig te meten.
Persoonlijk houd ik het op 100% slapen. Het maakt me niets uit;  een volle, lege of driekwartsmaan houdt me niet wakker en waarom zou hij ook?  Hij laat er geen straaltje minder om  mocht ik liggen draaien.
Maar ik moet toegeven dat ik stiekempies wel ’n beetje gecharmeerd ben van de maan. De herinnering aan een kermisavond toen vrijer en ik nog nèt niet de berm in fietsten dankzij maan’s extra licht is me dierbaar,  evenals de keer dat de boot waarop we zaten de juiste aanlegsteiger wist te vinden door middel van de heldere nacht. Spannend was dat. Een vorm van romantiek. Of van onbezonnenheid maar is dat niet juist superromantisch?
Melancholie.
Dat krijg je nou met die maangedachten