De bloedeloze

De echte rode maan was er wel, ik heb hem ook gefotografeerd.
Maar ja, de camera en ik…
Vanmorgen zag ik plaatjes die heel wat mooier waren dus gooide ik die van mij weg.
Omdat dit te voorspellen was heb ik de maan van gisteravond opgenomen, hij gaf zoveel licht dat het opviel ondanks de bewolking die half voor zijn neus hing.
En kijk.
Foute belichting, verkeerde sluitertijd en meer van dat, alles werkte mee om er iets bijzonders van te maken. Hij lijkt nu op reflecterend water in een diepe put.
Waar vind je zoiets? In ons achtertuintje.
Mijn eigen maanmodel. ♥

Over fotograferen

Dat is niet mijn fort.
Leuk om te doen maar spannend, het resultaat is meestal een verrassing.
Het gebeurt wel dat ik per ongeluk klik, dan krijg je zoiets als het eerste plaatje. Een raadsel dat leek op een insect, ik googelde serieus op een beest met bruingevlekte poten. Tot ik een bril herkende.
Het komt ook voor dat er, eveneens per ongeluk, betere foto’s tevoorschijn komen. Geen kunstwerken maar gewoon aardig.
Dat zijn de andere. Die van de stier is nog uit de jaren ’70, gemaakt met een oeroude camera maar het beestje staat er mooi op.
Een magere oogst en dat van al die jaren.
En dan zijn er nog met onderwerpen waarvan ik me afvraag: wat bedoelde ik hier ook weer mee?
Die kan ik niet meer vinden.
Niet dat we er iets aan missen.

Fotograferen. Het resultaat valt soms tegen.


Het is best moeilijk. Wat ik opneem zijn meestal beelden die me ineens treffen; grappig, mooi, roerend, opvallend. Dat zijn vaak plaatjes die alleen voor onszelf interessant zijn en het geeft niet dat ze ondeskundig zijn. Als we de situatie maar herkennen.
De rest, tja.
Bijgaande↓ foto’s laten zien hoe moeilijk het is.

De lucht rondom de zonsondergang was in werkelijkheid vuurrood, daarom viel het me op.  Hier echter ziet het er  heel anders uit, ook was het nog niet donker al suggereert de foto dat. Hulpmiddelen maken het er niet beter op.
De hond vooraan keek me zo schattig trouwhartig aan dat ik naar de (ouderwetse) camera greep maar zie het hopeloze resultaat;  hij lijkt niet op de tweede en derde foto waarop hij redelijk realistisch te zien is.

Naturel dan wel artistiek fotograferen, dat moet een extra gen zijn.
Een neef doet het ook, beroepsmatig. Ik kom niet eens in de buurt van zijn foto’s en durf haast niet te denken dat we familie zijn.
Maar ja, klungels moeten er ook zijn, dan vallen de deskundigen des te meer op.