Slot. Lieftallige Lina droomt door

Maar, wat gebeurde daar?
Een blauwe bus scheurde de hoek om, stopte bij de geluidswagen en met een noodgang sprongen er mannen uit in witte jassen, injectienaalden spuitklaar. De veelkleurige schrompelde en piepte ‘the party’s over, omg…’
Met grote ogen keken de vriendinnen toe, ze zagen hoe de  inzittenden uitstapten, geroutineerd een arm met opgerolde mouw aanbiedend, sputterend dat het in cuckoo’s nest heel anders ging. En verdomd, een van hen had die donkerbruine tochtlatten en een babyface.
De mannen in wit grijnsden en werkten allen het busje in, onverbiddelijk. Ze wuifden naar de meisjes die ademloos hadden toegekeken en niet wisten hoe ze het hadden.
Behalve Lieftallige Lina, ze zwaaide als een gek naar de tochtlattige. Ze rende naar de chauffeur, rukte het portier open en riep: ‘een handtekening please, van die ene, alstublíé-hieft.
‘Huh? Pas maar op wijfie, straks neem ik jou ook mee.’ Lachend trok hij de deur dicht en reed weg. Lina bleef verbouwereerd staan, haar ogen vol tranen.  Zo dichtbij en dan dit. Ze liet een snik.
Dora en Tiny vonden hun stem terug, humeurig keken ze het busje na. Wat een afgang, voor de gek gehouden door een paar ontsnapten.
Van de andere kant: het was een bijzondere gebeurtenis waarmee ze eer konden inleggen bij iedereen om te beginnen bij tante Erica. Die was immers verzot op vreemde mensen en hun gewoonten.
Ze bekeken de achterblijver.
‘Dat karretje zou mooi staan in mijn weitje met paardenbloemen.’  Dora 3 bekeek het ding keurend.
‘Ideaal als achtergond bij een hippiefilm.’ mijmerde Bleue Tiny.
Lina zei niets, ze leunde dromerig tegen de veelkleurige geluidswagen, een en al lieftalligheid. Ze streek liefkozend over de geknakte luidspreker die nu zachtrood werd.
‘Je was goed,’ fluisterde ze, ‘het was best een leuke film. Jammer dat hij zo kort was maar ik heb Elvis’ kleinzoon in het echt gezien.’
.
© Bertie

Advertenties