Therapie, verhaaltje.

De lastige tiener Lenny werd naar een therapeut gestuurd.
– Alstublieft, verzocht de moeder, probeert U haar wat fatsoen en manieren bij te brengen, ons lukt het niet.
De man deed zijn best Hij luisterde, knikte en luisterde nog meer.
= Meneer, ik kan het niet helpen, klaagde Lenny, mamma moppert altijd, ik moet van alles en mag nooit wat, alles moet naar haar wil, ik doe het nooit goed….=
De therapeut gaf aan dat hij ook met de moeder wilde spreken, de narigheid moest toch èrgens vandaan komen. Ze kwam, hij luisterde en knikte.
= Meneer, ik kan er niets aan doen dat ik zo geworden ben,klaagde ze, mijn moeder, Lenny’s oma, was zo bazig, mijn vader had niets te vertellen, vreselijk en zo was het met alles….=
Bedachtzaam knikkend vroeg de therapeut de oma te spreken.
Ook naar haar luisterde hij.
= Meneer, mijn moeder was erger dan Kenau, dan word je vanzelf lastig en dat geef je ongewild door… huiverde oma.. =
Overopoe leefde nog en werd opgeroepen.
=Meneer, kakelde ze, mijn moeder was een feeks en sloeg met de heibezem tot er geen tak meer aanzat, ik heb vreselijk geleden…=
Ten slotte kwamen ze bij Eva.
= Meneer, ik had geen moeder en heb daar zeer onder geleden.
Ik had een onbegrijpelijke schepper die niet door had wat hij in elkaar knutselde maar wel een bespottelijke eis stelde met een gluiper als handlanger. Dàt is de werkelijke erfzonde.
Hoe kan een vrouw hiermee dealen, daar raakt ze vanzelf gestoord van en de nakomelingen ook. En nu word ik alsnog op het matje geroepen…. =
In de therapeut ontstond een vage gedachte aan begrip maar hij zei niets.
Hij knikte slechts en luisterde.
===

.

Paradijs in de achtertuin

‘De hof van Eden, gewoon bij je thuis. Zalig…‘ was de reactie van
matroos Beek op het vorige stukje.

Ze brengt me er bijna toe het als een echt paradijsje te beschouwen.

Voor de Boom van Kennis staat de druivenklimop model als het goede, de datura voor het kwaad. De tuinslang -een echte is te griezelig- wijst naar een doornappel die ik negeer, als deugdzame vrouw geniet ik ook zonder zonde en kleren heb ik toch al aan. Er zijn nog een paar buren thuis met wie ik rekening moet houden, ik denk niet dat ze me geloven als ik uitleg voor Eva te spelen.
Lustig ga ik door met druiven eten en bloemen plukken en pootjebaden in de vijver, almaar god prijzend met zoet geneurie.
Geloven in heilige onschuld.

Bijna, zei ik al.
Zonder Adam is er niets aan.

Strand-idylle.


Het strand is bijna leeg. De meeste badgasten zijn verdwenen.
Langzaam, nog half dromend, wordt Eva wakker.
Suffig kijkt ze op haar horloge. Half zeven al? Naar huis, etenstijd.  Rekkend en gapend gaat ze rechtop zitten. Met tegenzin propt ze haar spullen in de tas en staat  op.
Ze besluit nog een stukje langs het water te lopen, genietend van de rust.
Peinzend kijkt ze naar de horizon en vraagt zich af of er op dit zelfde moment aan de overkant ook iemand wandelt.
Een jongen misschien.  Een lid van het koningshuis, ontsnapt aan bodyguards en met verlangen naar Nederland turend.
Hij wacht natuurlijk op haar en de appel die zij hem aanbiedt, ze heet tenslotte Eva.
In gedachten loopt ze met hem mee en probeerde haar school-engels op hem uit, spint een leven om hem heen waarin ze gaan stappen en proosten met  Charles,  alle knappe voetballers leert kennen en de hondjes van de queen aaien.

Een hard gefluit klinkt op. Verrast draait ze zich om,  bekijkt teleurgesteld  een schriele puber die komt aanrennen met de shampoo. Moet uit haar  tas gevallen zijn. Hij knipoogt als hij haar de fles reikt  maar ze mompelt een kort ‘dank je’ en wendt zich weer naar het water, gefocust op haar koninklijke vrijer.
De prins echter, is tegelijk met de ondergaande zon in de golven verdwenen.

© Bertie