Crisis (max.120woorden)


Man wilde bezuinigen op eten.
Ik op drinken.
Hij op energie.
Ik op kleding
Hij op benzine.
Ik op buren.
Hij op familie.

Kouwelijk en eenzaam kleumden we onder een tweepersoonsdeken en lazen bij kaarslicht.
Economie voor dummies’ voor hem,
ik verdiepte me in Overleven in de oertijd.’
—-


© Bertie

Advertenties

Dat was de zaterdag en halve zondag

De fancy fair bleek een interne aangelegenheid maar daarom niet minder aardig. En lachwekkend goedkoop.
Met de handen vol boeken en nog wat rommeltjes stopte ik met neuzen en kocht er een tas bij, één euro voor een stevige tas is een prima koop.
De beste terrassen waar we naderhand aan toe waren zaten propvol, we trokken naar de volgende plaats en kwamen terecht bij het terras van de toekan. (Niet dat van het plaatje)
Jongens wat was het heerlijk.
Ruim van plek, zalige zomerwarmte,groot zonnescherm en af en toe een briesje dat bijna zwoel aanvoelde (we dronken echt alleen limonade).
Dan wil je niet naar huis en dat deden we ook niet.
Nog wat drinken, beetje eten. Beetje veel, eerlijk gezged.De laatste happen gingen in slow motion.
Koffie, nog even door de dorpen rijden en toen ik thuis was en de aankopen bekeek viel ik boven de nieuwe oude boeken in slaap en werd wakker bij de winst van Nederland op Duitsland. Een verrassend ontwaken.
Toen ben ik naar bed gegaan waar ik verder sliep. Wat wil je ook, rozig van de zon en een buik vol.
Onverwachtse bijkomstigheid: de gezichten waren bijgekleurd. Niet veel,  net zichtbaar.
In oktober…
Zo’n reservezomertje, ik mag dat wel.
==

Het Orakelboek

Het bestaat nog steeds en de antwoorden blijven orakels, haast niet te interpreteren. Enkele vragen die ik indertijd stelde.

Zijn we gelukkig?
 –  Je hebt de letter B gekozen: Iemand wiens naam met een B begint staat je in de weg.

Blijven we voor altijd bij elkaar?
 –  De Maagd dringt er bij je op aan om ervan af te zien

Houdt Moppie (onze hond) van ons?
–  De steen die je hebt gekozen is de Smaragd: twijfel er niet eens aan.

Is liefde echt blind?
– De handlijnkundige ziet een lange middelvinger. Speel met het idee en kijk wat er gebeurt.

Bestaat ‘love at first bite’?
 De Kaarten zijn uit elkaar gevallen: de vraag die je stelt is een onmogelijkheid.

Houd ik van mijn medebloggers?
Je hebt de Sodaliet gekozen: het kan zijn dat er al een beslissing is genomen.

Is liefde houdbaar?
  De Zigeunerin ziet een sprinkhaan in de kristallen bol: een toegenegen ja.

Is man’s maag bestand tegen mijn liefde?
 De Handlijnkundige ziet een onregelmatige zonnelijn. Tegenslag is waarschijnlijk.

Hè?? Wat een onfatsoenlijk antwoord zeg, sta ik daarvoor urenlang aan het fornuis.

Een paar reviews staan  /hier  

 

Het blijft tobben

Mijn spijkerbroek zat krap,  evenals het shirt
man keek tersluiks, ik naar zijn startend  buikje
dus zei hij niets en ik zweeg ook.

Ik deed aerobics
hij de racefiets
lopen deden we samen
daar kregen we veel honger van.

Verre fietstochten, opnieuw de gym
pauzes onderweg
foerageren hoort daarbij
enzovoorts.
==
Roken is geen punt, drinken ook niet, maar lekker eten….

Landerige dag

Het stapplan ging niet door, vriendin moest onverwachts weg en ik was niet helemaal lekker. Een vol hoofd en suizerig, algeheel gevoel van malaise.
Suffig liep ik heen en weer, pauzerend bij de medicijndoos: para of niet? Neuh, vaak knap je vanzelf op.
Gedachteloos gebruikte ik een voor een de make uppotoden, een beter uiterlijk helpt wel eens.Natuurlijk lette ik niet op met rode ooglijntjes en donkerbruine lippen als gevolg.
Ach ja, afwassen en laat maar.
Vaatwasser leegruimen? Vanmiddag tijd genoeg. Vanavond.
Chocolade-eitjes, lekker eten, soep? Getsie.
Ik zette me aan de laptop al wist ik niet wat te doen. Bloggen? Eerst antwoorden wegwerken.
En dan?
De stapel blaadjes en reepjes papier is weer hoog. Vaak word ik ’s nachts wakker met briljante ideeën, krabbel ze neer en kan ze later niet lezen. Ik propte alles bij elkaar en gooide ze in de prullenbak, bedacht me en haalde ze er weer uit, zocht iets leesbaars, propte de boel opnieuw in elkaar.
Wat tikt die klok luid zeg.
Toch maar een hoofdpijntablet.

Het gaat beter.
Nu nog een van die briljante invallen terugzoeken.

Papa wandelde.

Hij werd gevonden in de rivier,  bij een van de pijlers van de spoorbrug. De huisarts zei niet veel meer dan ‘Waarschijnlijk sprong hij zelf.’
Mama was sprakeloos.
Na de begrafenis verbrak ze de stilte
– Waarom deed hij dat nou? Hj had niets te mopperen. Zijn kleren altijd verzorgd, eten op tijd klaar, huis gepoetst…. –

Zo vraagde en klaagde ze, overtuigd van haar schuldeloosheid.
Dochter zweeg, dacht aan papa’s protesten en mama’s antwoorden.
Hij wilde graag een strandvakantie (als jij zo nodig naar zee wilt ga je maar alleen), hekelde de gescheiden slaapkamers (ieder een eigen kamer is hygienischer), zou in een restaurant willen eten, (nergens voor nodig, ik kook zelf), af en toe een borreltje drinken (met verjaardagen krijg je toch een biertje?).
Mama nam alle besluiten op de enige manier die ze kende, die van haar. Met stellige uitspraken waar haar man op de duur niet meer op reageerde.
Hij eiste alleen nog een paar uur in de weekeinden. Om te wandelen. Het liefst alleen.
Ondanks haar geschamper (zonderlingen doen dat ook) liep hij, zaterdags of zondags, bij mooi en minder mooi weer, tot hij voorgoed wegbleef.

Waaraan dacht hij in die eenzame uren, vroeg dochter zich hardop af. Aan de zee?
Mama keek haar verstoord aan. Ongeweten geestig was haar antwoord.
– Hij zal met de stroom mee hebben gewild.-

Lang leve de kloosterling

Dat zou je bijna zingen wanneer je deze kop snelt. (Oud knipsel 2004).
Kloosterling leeft zes jaar langer
Het was voor ons geen nieuws, wij zagen vroeger al dat de onderwijsnonnen in ons dorp uitstekend te eten kregen. Niet dat we zelf honger hadden, maar in het klooster schenen de maaltijden net even lekkerder en beter te zijn. Je kon het ook zien, de bewoonsters waren stuk voor stuk in puike conditie, de zichtbare delen hadden een gezonde kleur en glans, vooral vergeleken bij die van de grote-gezinnen-moeders. De zusters waren zelden ziek of niet lekker. Hun gang was vlot en veerkrachtig, ze waren energiek en verschillende van hen waren behoorlijk aan de maat.
Ze hebben geen zorgen,  was een uitspraak die je vaak kon horen; aansluitend daarop klonken -een beetje bitter- opmerkingen als ze zouden maar eens acht kinderen moeten hebben of deze ijzersterke:  ze hebben dan ook geen man.
Deze herinneringen kwamen boven bij het lezen van de betreffende zin. Waar of niet, ze geven een idee van de gezonde braafheid van een bestaan waarin geordende saaiheid de boventoon voerde.
Mij leek het een gruwel.
Je moet er toch niet aan denken om non te worden met al die kleren en die bidderij met elke dag een verplichte mis, vrome liedjes.
En dan ook nog heel oud te moeten worden.
ps
Over mannenkloosters weet ik niets behalve een oud gezegde:
Het klooster van sint-Adriaan
waar twee paar schoenen onder één bed staan.

 

Verhaal eerste deel, morgen de rest.

Vriendin –  vriend

‘Je was altijd al een trut.’
Onzeker loerend richt ze een valse en halfdronken blik op mijn gezicht.
‘Ik heb je teruggepakt, Joosje.’ Grijnzend. ‘Wil je weten hoe?’
De grijns verbreedt zich. Schouderophalend veins ik onverschilligheid.
‘Hij is goed in bed, jouw Jack.’ De triomf in haar ogen maakt dat ik haar geloof.
Ik sta op…
‘Wil je’t niet horen?’ Ze lacht nu voluit.
…pak tas en sleutels, gooi geld op de tap en loop weg.
‘Lazer dan maar op, kutwijf’ schreeuwt ze me na. Iemand maakt sussende geluiden, de deur valt dicht.
Buiten blijf ik staan. Verwezen en razend tegelijk.
Langzamerhand zakt de woede om te wijken voor ontreddering.
Wat moeten we nou. Wat moet ìk nou.

‘Hoe was het met je vriendin, mager en teut zeker?’ Jack neemt een grote hap, kauwt en slikt met genoegen. ‘Ze zou ook zo lekker moeten eten, dat scheelde een paar slokken.’
‘Och…’
Te vaak hebben we dit besproken zonder resultaat. Hij wil haar niet in huis langer dan een kort bezoek al pleit ik om haar te helpen. En nu. Wat nu.
‘Opnemen en verplicht afkicken, dat is het beste. Ze wordt een wrak, zonde om een mooie meid zo te zien verloederen.’
Zwijgend neem ik zijn woorden in me op. Mooie meid? Door haar bekentenis krijgen ze een beladen betekenis . Mooi genoeg voor een slippertje? Of is het weer een geniepigheidje van haar kwaadaardige dronk? De uitdrukking op haar gezicht zei anders genoeg, ik kan het niet afdoen als een van haar streken.
Ik wil het weten.
Mijn liefde voor Jack vlamt niet hoog meer maar belazerd worden, daar pas ik voor.