Mist…

De seizoenen komen de mistige dwarsheid aan de weet en krabben zich achter de oren, wat moeten zij daar nou mee?
Zij hebben niets te zeggen over het weer, ze worden slechts benoemd.
Het klimaat bepaalt alles, ook het weer en alle verschijnselen daarvan.
Ze geven de mist een seintje met deze boodschap en manen hem voorzichtiger te zijn.
‘De mensen zijn nog niet helemaal bekomen van de verstoringen. Pas maar op, het klimaat wordt straks zelf nog gramstorig.’
Oei, die boodschap komt aan.
mistfog-2879455__340
De mist, wetend hoe wispelturig het klimaat is, beseft dat hij te ver gaat en voelt zich nu heel wat minder machtig.
Wie weet krijgt hij straf.  Plotselinge tropische zon op zijn lijf?  Poolvorst op zijn hoofd?   Orkaanblazer in de rug?  Bevend stelt hij het zich voor en trekt op. Zo snel dat veel mensen omvallen van schrik, niemand begrijpt er iets van.

‘Vanmorgen hing een vreemde mistsoort boven stad A., men leunde er tegen aan alsof het een muur was.  Plotseling trok hij op waardoor iedereen achter- dan wel voorover viel. Er waren geen ernstig gewonden.
Het KNMI heeft de zaak in onderzoek.’
Aldus de nieuwszenders.
Het onderzoek loopt nog steeds en gaat waarschijnlijk de eeuwigheid in.
==

De zin van het leven?


Een vraag die zich al aandiende toen we leerden over biotopen, onstaan-leven-doodgaan, een oneindige cyclus. Het verband met onszelf was gauw gelegd en het idee dat je leven minder dan een fractie  (een nanoseconde kenden we nog niet) is van de eeuwigheid deed  me afvragen:  Is dit het nou? Is dat nou alles?  Zinvol leek me een veiliger term maar dat was niet precies wat ik bedoelde.
Later, in de greep van gezin-huisje-zorgen kwam die vraag terug.
Het maakte me somber,  ik begreep dat relativeren nodig was en de tijd in menselijk perspectief te zien.
Daarmee echter kwam dezelfde vraag op een andere manier naar voren: is dit het nou? Hebben we echt  nog 30, 40, 50 of meer jaren te gaan? Hoeveel ik ook van ons gezin hield, vond ik het een vreselijk vooruitzicht. Zoveel tijd je druk te maken….en dan ga je dood. Alleen maar om het leven an sich in stand te houden?
Ook deze gedachten gingen voorbij maar de vraag laat me nooit helemaal los.

Eeuwenlang hebben grote geesten zich gebogen over deze vraag. Er zijn diverse antwoorden gevonden, afhankelijk van de (morele) instelling die men heeft, van religieus tot ongelovig,  filosofisch, biologisch, wetenschappelijk en andere.
Voor elk wat wils maar ik kan me er niet in vinden.
Voorlopig heeft  niemand een alomvattende uitkomst die voor iedereen de oplossing zou zijn. Wie het weet mag het zeggen, ik zou het graag horen.
Het beste wat ik er van kan maken is: heeft iemand zin in het leven?
Dan heeft dàt leven zeker zin.