Onderzeeërs

Het idee van die boten deed me als kind al gruwen.

Nergens heen te kunnen, de eenzaamheid, geen hulp te verwachten. Hoeveel paniek en angst kan een mens verdragen? Dat zullen we nooit weten.
Hier dacht ik aan bij het lezen over de verongelukte Argentijnse duikboot
Een gebeurtenis, onvoorstelbaar afschuwelijk.

In oude avonturenromans lazen we akelige dingen. Duikersklokken waarmee geknoeid was, zeemonsters die zuurstofkabels doorbeten, raketten die uit koers raakten, tanks die uitbrandden.
Het is de gedachte aan het opgesloten zitten en niet kunnen vluchten, wat zo beangstigend is. Claustrofobie in megaformaat.

In werkelijkheid zijn er echte mensen gestikt in echte boten en echte tanks.
Je kunt je niet voorstellen dat iemand in een dergelijk voertuig durft te stappen. Toen een van zus’ vrijers een zeeman bleek te zijn die in in een onderzeeboot had gevaren duurde het even voor ik hem accepteerde. Zoiets engs, iemand die zich willens en wetens liet opsluiten, dat moest een rare man zijn.
Hij lachte er om. ‘Het gaat meestal goed, ik ben er toch nog?’
Plagerij waar ik nooit om kon lachen.
Advertenties

Je kunt beter alleen zijn dan je bij iemand eenzaam voelen.

Een bekend thema, het raakt aan de keuze: samen ongelukkig zijn of zelfstandig van je vrijheid genieten.
Niet iedereen denkt daar hetzelfde over.
‘Alleen is maar alleen’ is een van de antwoorden, men gaat automatisch uit van een chronisch verdriet.
Er zijn mensen die liever doorgaan met een slechte relatie, zij geven de voorkeur aan een foute verhouding boven rust in hun eentje. Een kennis was zo gewend aan haar harteloze echtgenoot dat ze hem miste na zijn overlijden, ze was nu alleen. Ze vereenzaamde, we zagen het gebeuren maar niemand kon haar eenzelfde chagrijn bezorgen.
En andere vrouw bad om extra tijd voor haar negentigjarige buurman die op zijn dood lag te wachten. Liefdevol verzorgd door zijn inwonende dochter was hij eenzaam, daar begreep de vrouw niets van: hij was immers niet alleen?
Zelf denk ik er anders over.
Bij het zien van een paar foto’s kwam dit oud zeer boven.  Het gevoel van verlatenheid, bijna verdwalend in een slecht-passende vriendschap maakte dat ik liever alleen was en ik maakte het uit, al was hij nog zo knap.

Het is goed dat het geaccepteerd is, je wordt als single of weduwe niet meer meewarig aangekeken op verjaardagen. Behalve door een paar antieke figuren maar die leren het nooit, zij zijn degenen die liever doormodderen in hun twee-eenzaamheid.