Het….

– Het hangt op de bank en het lacht. Rare geluiden knorren uit de keel, ze overstemmen het gehijg.
Plots vliegt het overeind, een hoestbui verscheurt de droom.
– Het staat in de keuken en niest. Hartgrondig, dat het middenrif pijn doet en de tissues drie maten te klein zijn.
– Het zit aan de laptop en traant. Bril op, bril af, het zicht blijft wazig.

U begrijpt: ik ben verkouden en niet zo’n beetje.
Gisteravond kreeg ik plots een kuchje, zo’n licht dingetje met een piep, vanmorgen was ik al bijna een patiënt en nu helemaal.
De thee met honing komt me de neus uit. In andere vorm.
De toco-tholin helpt een beetje voor de keel en de honingdrop maakt alleen maar misselijk. Het moet gewoon uitzieken, ik verwacht niet dat het lang gaat duren. Ik jammer gauw maar mankeer zelden iets ernstigs.
Dus wacht ik.
Af en toe zit ik te ijlen boven de toetsen.Dat voel ik natuurlijk niet maar mocht U het merken, weet dan dat ik het niet zelf ben.
Of juist wel, dat begrijp ik niet zo goed want ziet U, ik ben zo verkouden dat……. enfin.
=

Advertenties

Brekie en Brekie-song


‘k Zit op m’n bankje stil te dromen
van de Sterke Bertus-tijd
vel in gedachten grote bomen,
met één zwaai een plankentapijt.

Nu is het trainen op een broodje.
met een karig keukenzwaard
er is vooruitgang, een klein mootje
bleef hangen, volgens mij was’t een staart.
==
Nog een paar dagen, dan hoop ik makkelijker te typen en ga ik weer reacties beantwoorden en alle posts lezen. Ik kijk er naar uit, langzamerhand begin ik de bloggerswereld meer te missen dan ik had verwacht ondanks het leeswerk.

Koningsdag


Om eerlijk te zijn,  ook ik zat voor de tv en keek naar Zwolle.
Antimonarchistisch, ja, dat ben ik wel.
Maar weet je, het is een gezinsplaatje dat vertedert; niet WA, niet Max, maar samen met hun dochtertjes ook al zie je de oudste meer en meer groeien naar grootmoeders trekken. Je wilt ze zien,
Ze zijn aantrekkelijker dan een film omdat ze niet volmaakt zijn; gewoon leuke kinderen die echt bestaan en je mag ze bekijken en hun kleding bekritiseren.
Voor de koning is het een super-reclameplaatje dat zijn vermeende plicht ondersteunt, voor zijn vrouw de ultieme vervulling van beloofde dromen.
Daar kan geen republiek tegenop.
Misschien, ooit.  Dan moet er wel beseft worden: enkel brood en spelen volstaan allang niet meer.
Glamour is minstens zo belangrijk

Droomverklaring


De zonen waren op bezoek met vrouw en vriendin, we zaten in een woestijntent
en spraken over een grote prijs waarvan ik hen de helft wilde schenken en de andere helft aan verre reizen zou besteden.

Ik twijfelde tussen een taxi met chauffeur en een kameel. ‘Neem dan een olifant,’ zei een van de meiden. Huh?
Verwezen werd ik wakker, begreep het even niet en besefte toen dat ik droomde.
Zeg maar ijlde.
Met een verstopt hoofd en zere keel was ik op de bank gekropen onder een dubbelgevouwen fleece en hete thee bij de hand; samen met paracetamol bracht dit me regelrecht naar warme oorden. Wat heet, bij het ontwaken dreef ik zowat van de bank af.
Voor me lagen twee halve oudejaarsloten van de staatsloterij.
Daarmee had ik € 55,– gewonnen.