Onder de oude boeken..

boekbooks-4812032__340
..die klaar liggen om weg te doen stond nóg een doos.
Een vergetene.
Wat ik daar in vond houdt me een paar dagen aan het sorteren, een stapel bekenden waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had.
Vestdijk, Brouwers, Carmiggelt, Dichtwerk, enzovoorts.
Of ik het allemaal (her-)lees weet ik nog niet, Vestdijk herinner ik me als langdradig. Of ik begreep het verhaal niet.
Maar de vondst zet me wél aan het denken.
Morgen ga ik zoeken in de krochten van diepvries en kelder, wie weet wat ik daar nog vind, vergeten snacks, entreco’tje, gebraden kip, jammie.
Op een verborgen geldkist hoef ik niet te rekenen,
we maakten alles op.
=

De nieuwe sandalen

Ze kraken.
‘Nog niet betaald zeker?’ kreeg je vroeger prompt te horen.
Nu zegt niemand wat,  ik draag ze alleen thuis. Voorlopig. Tot ze uitgekraakt zijn, en dat voor een echt leren paar, tistogwat.
sandals-2480820__340De meest voorkomende antikraaktip is het strooien van een poedertje, talk- bak- of maïzena, onder de binnenzool.  Het helpt bar weinig, ze kraken nog steeds als de schutting bij stormweer. Die is ook niet geholpen met maïzena.
Nu ik eraan terugdenk: de stemmen van een paar oude ooms kraakten ook. Als kind viel het me al op, dat typische geluid van harde Hollandse mannenstemmen. Misschien dat ze daarom zo gretig de smerende verjaarsborreltjes dronken. Ze spraken daarna ook platter. Ook zij zouden niets hebben aan een handje maïzena, ze hadden geen binnenzool.

Hoe dan ook, de sandalen trek ik nog niet aan,  ze liggen in de diepvries want dat schijnt een goede tweede tip te zijn. Ver van de krokante patatjes die misschien aanstekelijk zijn.
Morgenochtend ga ik ze uitproberen en wanneer de herrie blijvend is doop ik ze in een bak olie.
Dat zal ze leren!
==

 Zonnepraat

plant-3595511__340
Vanmorgen bij de fietsenrekken.
 — Hee, hallo, ook de hitte voor willen zijn?
 — Allicht, het wordt heet.
In de supermarkt.
  — het is nou al warm.
  — zeg dat wel.  *veegt voorhoofd af*
Bij de groenten
— sla is nog het beste bij deze temperatuur.
— vind ik ook…
Bij de diepvries
   — flink inslaan, het wordt minstens 30 graden
   — en die zon, pffff.
Aan de kassa
   — Jij ook vroeg, voor de hitte?
   —  Wat dacht je, nu is het nog koel.
Weer bij de fiets
    — Hoi. Lekker vroeg aan het winkelen?
    — Ja, het wordt heet…
Bijna thuis
— Ah, je bent de warmte voor.
  — Natuurlijk.
En… en…
En zo gevarieerd. 😉
==

Welterusten?

sky-1753246__340
Het is laat.
Ik denk over allerlei, van vroeger tot vandaag en daarna.
Typisch de gedachten van de laatste uren, waar je niets aan hebt.  Oude dingen die weliswaar voorbijgaan maar altijd blijven hangen.
Probeer ik die gedachten om te zetten naar iets anders dan krijg ik trek en herinner me een paar dingen in koelkast en diepvries, de kelder.
Naar iets verstandigs dan is het prompt het banksaldo. Nou ja, ik lijd geen honger, dat is al heel wat.
Naar iets romantisch’? Sorry, is té privé.
Al dat zinloze gedenk heeft één voordeel: je wordt er slaperig van.
Het duurt even maar je soest langzaam weg, schrikt nog even op, nestelt wat.
Niet gek, jezelf in slaap denken.
Levert soms mooie dromen op. Heel soms.
-==

Het laatste druivenmaal.

De laatste paar trossen, daar wilde ik graag zelf van proeven. Deze tijd zijn de druiven op zijn lekkerst, zoet en vol smaak.
Helaas.
Wat er over was zie je op de foto’s; niet meer dan 3, zegge drie minitakjes waar nog iets blauws te vinden was.
Terwijl ik in de weer was met de camera zaten twee merels zachtjes te kekkelen, ik weet niet hoe het geluid te benoemen maar het klonk opschepperig.  Ze loerden tussen de grote bladeren, brutaal als de beul. Lachten ze me uit?
Toen ik daarna met de grote schaar aan kwam vlogen ze op, krijsend zonder reden. Wat ik eruit knipte waren voornamelijk te lange takken met leeggegeten trossen. Een kliko vol, in de diepvries staan slechts enkele halfliterse dozen. De hebberds.
Toch wil ik iets van eigen grond.
Mijn hoop is nu gevestigd op de -nog- halfrijpe tomaten, daar zie ik nooit vogels van snoepen.
Dat ze maar wegblijven, ik ben in staat ze een klap te verkopen.
==

Over eten, een bekentenis


Wij hebben een simpele smaak, vooral op het gebied van eten.
We genieten van een gebakken ei op een snee witbrood, bij feesteten denken we aan Unox-snert of pannekoeken met rozijnen, hooguit gooien we er een geraspte appel tegenaan.
Voor gerechten waar extra’s bij nodig zijn hebben we een ruim assortiment aan blikken, dozen en zakjes in voorraad, gedroogd dan wel bevroren.
Graag zou ik meepraten over zalmzijdes-op-bedjes-van-slakkendons of varkensmedaillons-aan-kaviaarkettinkjes maar de kennis hiervan ontbreekt ons.
De boeken zijn er maar het talent niet.

Natuurlijk hebben we uitzinnige gerechten geprobeerd, Internet bombardeert je met etenswaardige bijzonderheden.
De kwestie is echter, we snappen er niets van. Al dat denkwerk.
Neem nou die zalmzijde.
Staan we in de winkel, weten we niet wat we moeten nemen. Welke is de beste? Welke zalm heeft het minste geleden bij het afstaan van zijn zij? Want daar dien je ook nog rekening mee te houden, met die zeeën vol scherpe troep.
Over kruiden, ook zoiets. Soms heb je drie, vier of meer soorten  nodig, vooral in Indische en Chinese gerechten. Denkt U dat de Chinees himself een complete kruidentuin in zijn keukenkastjes heeft?  Lachen….
En dan nog wat.
Waarom zouden we die kostelijke vis verknoeien door hem op te zadelen met allerlei vreemde pitjes en blaadjes? Een blikje tonijn op water is toch veel echter?

Voorheen, toen de kinderen nog klein waren, kozen ze op hun verjaardag het menu; daartoe had ik ze met zachte dwang geleerd van de eenvoudige keuken te genieten en dat had heel goed uitgepakt.  Op alle feestjes aten ze rooie soep uit blik, patat uit de diepvries (die frituurde ik zelf), spinazie  en vissticks,  eveneens uit de diepvries.  Een ijsje of een bakje vla toe.
Ze smulden ervan tot ze van de basisschool af waren. Toen kwamen de berespiesen en hamburgers in zicht en ik moet zeggen, we omarmden hun smaak met liefde.
We hebben graag met de gefrituurde hap van doen.
Met Kerstmis maken we er meer werk van; dan kopen we een voorgebakken kip en stoppen hem in de magnetron.
Iets omslachtiger maar heel smakelijk.
Ook van de verse groenten eten we alleen de eenvoudigste.  Komkommer in azijn.

Maar, vraagt U zich misschien af, wat doen jullie dan met de kookattributen?
Wel, de ovenschalen staan buiten ter decoratie, met een aardappelplant er in.
In de oven verwarmen we de pantoffels.
En ingewikkeld bestek gaven we aan een Derdewereldland.
Ik zei toch al dat we simpel zijn?
=