Weer even weg geweest/weggeweest.

Waarheen en waarom, is de -dubbele-  vraag.
Nou gewoon, weg. Daarom.
Het ‘gewoon’ was zeer geslaagd.
Het ‘daarom’ een fijne aanleiding.
Ik kan het iedereen aanbevelen, neem het er eens van en ga gewoon. Zomaar.

Daarom is geen reden’ heette het vroeger.
Dat toenmalige onbegrip, niet te geloven.
Men zei maar wat, vooral opvoeders lulden een end weg.
Ouders, onderwijzers, buurvrouwen, (niet-)kerkelijken, tantes en zussen, veel van hen wisten een kind uitgekookt te manipuleren met dit regeltje.
Onder een dwingende blik, acuut schuldgevoel en gehoorzaamheid opwekkend, verraadde je doel en reden van wat dan ook.
Soms was de nieuwsgierigheid bevredigd, niet altijd.
Afhankelijk van opvoeder’s karakter hengelde men naar details. Die je niet naar behoren kon uitleggen want een kind kent zichzelf niet altijd, ook vroeger niet. Je wist nog niet  wat ze wilden horen.
Gelukkig waren er smoesjes.
Als katholiek had je die altijd in voorraad, dit in verband met de biecht die al vroeg werd behandeld zodat je er tijdig het nut van inzag.
‘Waarom stal je die koekjes?‘ Luid gefluister.
‘Ik had zo’n honger…’ Quasi zielig.

Ik dwaal weer af.
Maar ik ben weer en blog.
==

Over camera’s en foto

Dat het oog van de camera meer ziet dan het menselijke is bekend. Het geldt misschien niet voor iedereen, voor mij dubbel. Nieuwe foto’s bekijken is dan ook een spannende bezigheid en soms een crime.
Deels omdat ik de personen niet altijd herken (inclusief mezelf) èn omdat er vaak ongewenste details op staan. Dat overkwam me al als kind.
Dat mijn neus zo groot was (wist ik niet). Tante A. een dik hoofd had. Een mooie jurk me niet stond. Het duurde even voor ik begreep geen tweede BB te zijn, zoiets kun je het beste zo jong mogelijk inzien maar stak me in mijn ijdelheid.
Zo ook de selfies, ze bezorgden echtgenoot lachbuien. Tot ik er mee stopte.
Van de week heb ik het nog één keer geprobeerd, een hitteselfie moest het worden.
Het werd niks, ik zag een vreemd mens met een gezicht vol vlekjes en schaduwen. Uit wanhoop  gooide ik er filters overheen tot ik niet meer wist wat het origineel was.
Enfin, misschien kunnen we er later om lachen.

Zoals deze. Die waarop ik (12) een echt kapperskapsel kreeg en een nieuwe jas en toch zielig zit te huilen want ik jankte bijna altijd.
Broer lacht, hij wel.