Zomaar een schoolpraatje.

Hoe makkelijker een kind leert, hoe hoger het vervolgonderwijs moet zijn, dat zit er bij veel ouders ingebakken. Alsof het allemaal op rolletjes verloopt, het leren, aanpassen, pakketten kiezen, interesse, studiezin.
Ik had geen baan in die richting maar in eigen kleine kringetje probeerde ik wel eens duidelijk te maken dat doorleren niet altijd vanzelfsprekend moet zijn, dat je een kind beter eens met andere ogen zou bekijken.
Waar liggen de interesses, is het niet te gemakzuchtig, kan het het verlies van eventuele vriend-(-innen) opbrengen die naar een makkelijker school gaan en baantjes(zakgeld!) hebben? Wil het kind eigenlijk wel naar een VWO? Heeft het een doel?
Ik had een handig voorbeeld bij de hand: mezelf.
Heel aardige rapporten dus hup! naar de brugklas, aansluitend HBS (HAVO)  of VWO.
De afknapper was behoorlijk: ik bleef zitten  met een ongunstig advies.  Reden? Te weinig studiezin,  verwaarlozing van huiswerk,  ik miste de drive. Desinteresse telde zwaar.
Dat onthield ik,  zonder ondersteunende eigenschappen heb je niets aan goede rapporten.
Ook in eigen gezin en bij de families zagen we het, andere schoolkeuze was misschien beter geweest.
Een goede leerling op een té makkelijke school is zonde maar opklimmen kan meestal alsnog.
Teruggaan wordt als een afgang gezien, doodjammer.
Hoe het mij verging? Ik stroomde 2e klas MULO in en slaagde, kreeg een gratis typecursus en vond een leuk kantoorbaantje, nog zonder Internet, dat zat er aan te komen.  Dat werk, daar hield ik van. En nog meer toen ik een betere baan vond, met iets meer zeggenschap.
Moe bleef het jammer vinden maar ik had het getroffen!
Daar ging het toch om, om míjn leven?
==

 

KIRIBATI

Wat doe je als je land opgeslokt wordt door de zee? De eilandengroep Kiribati in de Stille Oceaan is een van de meest afgelegen plaatsen op aarde, ver verwijderd van dichtbevolkte gebieden. Maar het verhaal achter deze paradijselijke archipel is zorgwekkend. Kiribati dreigt een van de eerste landen te zijn die door verandering van het klimaat verdwijnt door de stijgende zeespiegel.’
Een roerende maar triestmakende documentaire over een ondergaand eiland.
Het herhaaldelijke gebedel van president Anote Tong is pijnlijk, de hardheid en desinteresse van diverse landen nog  erger. Bij elk verzoek is hij ouder, de aanvraag hetzelfde.
Het eiland zal op zekere dag compleet vergaan, hij vraagt daarom 9 miljoen Austr. Dollar om een stuk land te kopen op de FIJI-eilanden, waar zijn volk het leven kan voortzetten.
Het haalt niets uit.
Er is alleen de mogelijkheid  naar Auckland te vliegen om daar werk te zoeken en te wonen.
Misschien weten de beslissers wat het beste is, ze zijn beter geïnformeerd dan ik.
Maar wat is nou 9 miljoen dollar op de begrotingen van welvarende landen, van de VN? Alleen al de prijs van de wapenwedloop is een supervermogen. Ze mogen blij zijn dat een volk zichzelf deze oplossing toedenkt in plaats van gastarbeider te worden in Nieuw Zeeland.
‘Het zal zo wel motte,’ zei een kennis als ze iets niet begreep.
Dat denk ik deze keer ook.