Droomhobby

Wat stormde het weer, ik durfde het dak niet op net nu ik er zin in had een paar andere dakzitters te ontmoeten.
Alleen zwaaien,  praten doen we niet, we zwijgen uit principe. Bovendien zijn de afstanden te groot.
Een brave vriend heeft zijn stek op de kerktoren en staart hemels nog hoger, de meest keurige vriendin zit op het  gemeentehuis, ze is verrukt van gemeentelijke voorschriften, in gedachten leidt ze een groep datatypistes.
In de verte zitten naburige kennissen op hun eigen kerken en gebouwen. Ook zij zwijgen.
Naar de molen kijken we liever niet sinds daar iemand op het hoogste punt van een wiek zat en ingedut was toen de molenaar de gang erin zette. Te beschamend, een achteloze klimmer.

Het is een fijne hobby.
De enige ladder om hogerop te komen.
Maar dat zeggen we natuurlijk niet hardop.
En nu waait het ook nog.
===

Geen onderdak

Armoe, scheiding, ontslag, alles kan de oorzaak zijn van dakloosheid..
In haar geval was het simpel: het dak waaide er af. Nooit meer teruggevonden.
Geen steun van familie, een enkele zus was voldoende begaan voor een paar opbeurende woorden.
Akkoord, het was een versleten boel, dat dak. De schoorsteen en dakkapellen bungelden er  los aan.
Onderhoud werd nooit gepleegd.
Maar toch, je kijkt raar op als je het floep! zomaar weg ziet waaien. Van de een op de andere dag geen woning meer…
Om die reden heb ik haar de eerst weken bij mij in bed laten slapen.
Dat troostte haar, de arme pop.