talkshow·Tweebeeke

Over talkshows en kleuren

De onderwerpen bij Jinek en NPO1 zullen vanavond weer te voorspellen zijn.
Corona – Wilders – Rutte – Islam.  Misschien nog een beetje VS.
Elk met de nodige kenners. Soms zinnig, dan luister ik.
Tenminste, als het ellendige decor van NPO1 me niet afleidt want ergert. Die vreselijk kleuren, van oranje-geel naar bruin of andersom, nog triester dan de jaren zeventig-keukens. Het deprimeert.
Flauw dat ik me laat inpakken door zoiets triviaals maar ik kan er niets tegen doen, ik kan er niet naast kijken of alleen het geluid aanzetten, ik wil de sprekers zien om ze te begrijpen.
Dan maar naar Jinek? Daar is de achtergrond beter maar schrikken een paar vaste gasten me af.
Zodoende kijk ik weinig talkshows.
Er zijn ook andere programma’s die het laatste nieuws bespreken. Nieuwsuur, bijvoorbeeld. De vorige presentatrice Marielle Tweebeeke vond ik de beste in dit genre, nu vergeet ik het.
Niet erg, de tv-wereld draait zonder mij ook wel.

Nu eerst een cryptogram vol zien te krijgen wat eigenlijk te moeilijk is maar ik moet en ik zal want ik wil het.
De lezer begrijpt intussen dat ik nooit de wereld zal redden, corona zal uitbannen, Jemen zal voeden, president zal worden of een andere nuttige bijdrage zal leveren.
Ik heb het te druk met puzzelwoorden en kleurtjes.
==

nieuws

Gewoon.

De fotoklus is bijna klaar, ik kan me weer op het heden richten.
En watsienik?
Covid 19, corona, besmettingen, lockdowns,  als afleiding de presidentsverkiezing in Amerika.
Even kwam de koning er tussen maar die is al weer koest, voorlopig.
Natuurlijk, het is van belang dat we ingelicht worden.
Toch was ik blij met een paar pagina’s ‘gewoon’ nieuws in de kranten.
Al is niet alle nieuws even fraai, het lijkt gewoon. En dat zet je weer aan het denken.
‘Vind je dit gewoon? Mooi is dat.’
‘Maar, het is, eh… je weet wel, tirannie en oorlog, die dingen. Dat is toch gewoon zo?’
Tssss, treurig.
Nou ja, nu weet ik zelf niet meer wat ik bedoel.
Het zal de klok zijn die me uit evenwicht brengt.
Krijgen we de normale tijd terug, verlang ik naar de zomer van vorig jar toen corona nog niet uitgevonden was.
Het is ook nooit goed.
Gelukkig heb ik nog een stapeltje oude foto’s om over te piekeren.
Deze halfgesmolten kaarsen uit 2009 bijvoorbeeld.
Ik weet nog steeds niet wie die te dicht bij/op de verwarming heeft gezet.
=
Geen categorie

Sombere gedachten van me afschrijven

Corona zit ook mij behoorlijk dwars.
Waar ik aanvankelijk aannam dat de zomer opluchting zou brengen en we terug konden naar ons mopperige maar vertrouwde leventje, kwam ik lelijk op de koffie.
Na de tweede golf een derde? Vierde? Nergens een opbeurend woord voor het verloop hierna, is er opnieuw kans op virussen via zoönosen? Gaan we ermee leren leven? Hoe?
Ik ben gestopt met zoeken naar informatie, de leerstof begrijp ik toch niet en dan nog, wat zou ik er mee moeten.
Tot zover de somberheid.
Jammer dat ik er niets tegenover kan stellen maar ik weet niets grappigs en de koekjes zijn ook al op.
Heeft iemand iets komisch’ te melden?
==
god·hemel

Bezoek aan de hemel.

Het was al even geleden dat ik de hemel bezocht.
Petrus’ reacties op mijn aankomst waren te nukkig, hij mocht me niet.
Toch wilde ik er nog eens naar toe en belde aan.
‘Jij weer… *zucht* …’
‘Ja en?’ reageerde ik,’heb je er last van?’
Hij antwoordde niet, ik hoorde het tiktik van toetsen en de deur zwaaide open. Niet ver, ik kon er net aan door.
‘ik wil graag even met meneer God praten, welke van de drie maakt niet uit… ‘ begon ik maar hij hief een hand op.’Weet ik al. Je kent de weg.’
En daar was ik in Gods bureau.
Meteen kwam ik tot rust, viel in een zalige fauteuil en slurpte van zijn zalige koffie.
Welwillend bekeek hij me.
‘Vertel het maar, Bertjens.’
‘Tja, eh, de toekomst voorspelt U nog steeds niet?’
‘Nee Bertjens, dat weet je. Denk liever zelf vooruit. Het gaat zeker over corona?’
Ik aarzelde.
‘Want’, ging hij verder ,’dat kan ik niet doen, de mensen moet het zelf zien uit te vogelen. Ik gaf ze toch verstand?’
Over dit heikele onderwerp hadden we al eerder aanvaringen dus dat liet ik rusten.
‘Tja’, schepte ik moed, ‘ik hoopte eigenlijk dat u, op grond van onze speciale vriendschap,  een goed woordje zou doen in de staatsloterij van 10 oktober…’
Er viel een stilte. En donkerte. God stond recht en wees me de deur.

Ik vrees dat het de eerste jaren niet meer goed komt.
===

avondje·onzin

Geslaagde avond

Aan gespreksonderwerpen geen gebrek.
Zoals
niezen in je elleboog na een slok koffie
fietsbel op winkelkarretjes, tegen sukkelaars
touwladders aan het balkon om trappen en liften te mijden
zinkend containerschip dat we zagen(zie foto) waarin niemand geloofde
vlooien met naaldhakken (leg ik later misschien uit)
verzakkende familie in Holland die we metroplannen zouden sturen
en meer van die onzin.
Je ziet, het niveau lag niet hoog, het plezier des te meer. Alleen al omdat we het even niet over corona en klimaat hadden.
Het kan, afstand nemen.
Voor één avond in ieder geval.
==
Geen categorie·nieuws

Enkele koppen


Trump  oppert de presidentsverkiezingen uit te stellen.
Ik wacht op zijn voorstel ze over te slaan en automatisch het volgende termijn president te blijven.

China, VAE, VS sturen raket.  Supertrio  naar Mars.
Het is te hopen dat er geen voorrangskruisingen zijn in de ruimte.

Geestelijke gezondheid in gevaar door constante corona-angst.
Ook dat nog.
Was ik al bang voor griep, loslopende wielrenners,  muizen, inbrekers, vampiers…

Drukke plekken in Amsterdam en Rotterdam wacht een mondkapjesplicht.
Demonstranten slijpen reeds de messen.

Ik mis de boeren op het nieuws.
Op reces?

Verder niets als narigheid.
Dat is geen nieuws.
===

kleding

‘Geen nieuwe kleren dit jaar’

Als ik me hier een voorstelling van maak zou ik een kleine ramp zien.
Niet alleen door de gemiste kleding, ook de verloren dag.

Het was gebruikelijk het gezin in april in zomertenue te steken. De jongste kinderen eerst.
Dat was fantastisch, met de bus naar het station in Wormerveer, de trein naar Amsterdam, van het Centraal naar C&A en daar kochten we heel veel.
Broer, ikzelf en broertje, kregen alles nieuw.
Van jas, jurk en pak tot ondergoed, misschien wat extra’s als er geld over was.
Loeidruk maar  we genoten van al dat volk.
Daarna mocht mijn moeder graag een kijkje nemen bij de Bonneterie, ze kon die prijzen niet betalen maar vergaapte zich aan de mode, Bijenkorf, V&D, eindigend bij Harkema waar we echte patat aten en Joy dronken en moe slagroomgebak bij de koffie nam.

We kwamen gegarandeerd bekenden tegen.
Logisch, het halve dorp werkte bij de grotere fabrieken en die schoten eind maart de kinderbijslag voor. De eerste de beste vrije woensdagmiddag trok een lading moeders naar de stad.
Het was een halfjaarlijkse gebeurtenis die voor ons de waarde had van een echt feest, beter dan Kerstmis, Pasen en Pinksteren, ook Artis en het strand konden er niet aan tippen.

Stel je voor dat Corona de boel lam zou leggen.
Ik krijg  alsnog meelij met de moeders bij de gedachte, net zoveel als met de ouders van nu.
Alleen het feit dat iedereen hetzelfde meemaakte zou troosten.
Hopelijk doet het dat ook nu.
==