Zo gaat dat. Misschien.

Het gaat weer over, de protesten, al of niet reëel, tegen de corona maatregelen.
De commotie over racisme,  canon, voorzitterschap van de partijen, EU en vergoedingen.
Er blijft weliswaar gepruttel maar dat haalt niet meer het  dagelijkse nieuws behalve bij feestdagen.
Daarna is de presidentsverkiezing in de VS het belangrijkste aandachtsitem.  Het is aannemelijk dat Trump  herkozen wordt en dan pruttelen we dáár weer over.
Een dezer dagen krijgt Poetin vijftien jaar extra, roert Noord-Korea zich, wat Erdje doet weet je maar nooit en is China bezig met het afleren van eten van onduidelijke diersoorten wat een levenslange klus is want er zijn ontzettend veel Chinezen.
We hebben het druk met regelen en ontregelen.
Intussen zet de dooi door. Tegen alle afwijzenden in trekt  hij zich niets aan van lacher en spotter, terwijl we de naderende natte voeten nauwelijks opmerken denken we hem te ontwijken door discussies over  soorten brandstof. Hopen we misschien niet de voeten dan in ieder geval de knieën droog te houden.
Zandzakken voor de deur.
Enfin.
We zien wel. Misschien valt het mee. Afwachten maar.
‘Na ons de zondvloed’  gaat raar klinken. Not done.
Daar komt geheid weer gepruttel over maar dat vergaat in hoog water.
Opgelost.
=

virusversje (wijze Mack the Knife)


Op een koude winteravond
klonk een ijselijk en ziek gerucht
door heel China heen gedragen:
Virus Covid in de lucht.

Angstig sloten de ministers
alle poorten van het land
recruteerden vele wijzen
’t liep volledig uit de hand.

En Coviedje emigreerde
van de een naar d’andere staat
besmette alle continenten
trok zich niets aan van de haat

Werelds onmacht doet ons piek’ren
maar we gaan hem tegemoet
met een pleerol en emotie
tot zijn kwaad is uitgewoed.

En we wachten, en we wachten
en we wachten…

© Bertie Bertjens

Televisie

Daar kijk ik haast nooit naar, roep ik, het is enkel behang.
In werkelijkheid geniet ik van verschillende programma’s.
Gisteravond van reizen-waes-europa Hij is al op de helft, jammer.
Floortje-Dessing komt ook weer met een nieuwe serie.
En Erica  natuurlijk.
Goede presentators die op prettige wijze tekst en uitleg geven. Eventueel met humor.
Mijn favorieten.


De Rembrandtwedstrijd zie ik ook, maar met afgunst.
Omdat ik dit zelf niet kan en het graag zou willen.
Een krabbel maken is makkelijk maar de opdracht: bekijk het model of uitzicht en maak er wat van…  ga er maar aan staan.
In mijn ogen is de grootse kluns al een halve Rembrandt.

Wedstrijden voor gewone mensen kom ik nooit tegen.
Ik zou er graag een willen zien waarin mensen auto’s wassen of boodschappen doen.
Voor een desktop hangen of rabarber plukken. Kinderen uit school halen. Zonnebaden in het wild.
Alles met een kans op de eerste prijs.
Dat zou, bijvoorbeeld, een reisje door China kunnen zijn.
Ook voor gewone mensen de moeite waard.
Bee-enners krijgen al zovéél aandacht.
=

Boek Anton Valens

Geen roman, geen plot, alleen een reisverslag over Beijing en wàt voor een!
Valens stipt alles aan, van milieu tot industrie en wat daartussen en -naast ligt zonder saai of langdradig te worden, integendeel, hij biedt een indringende kijk op Beijng, maakt een lange treinreis, beschrijft zonder vooroordeel en met droge humor de mensen die hij ontmoet, en de ongemakken van alles wat anders is dan wij gewend zijn.
Van Dis is al groot in reisverhalen,  Valens is anders maar minstens zo goed.

Misschien een voordeel voor sommige lezers: het is een kleine uitgave en niet te dik,  hanteerbaar in bed of luie stoel.
In dit↓ review staat het uitgebreider beschreven.
   ik-wilde-naar-de-rand-van-beijng/