Rare dag

Op verzoek, sla gerust over als je het al kent.

Vanmorgen kwam ik een buurhond tegen. Ik begon een praatje.
‘Zo, beessie, ben je nog steeds braaf?’ en krauwde hem achter zijn oren.
Hij kwispelde als een gek en spinde luid.
‘Wat?’ verbaasd stopte ik en hij reageerde meteen: miauwww.
Ik keek rond of ik de eigenaar zag maar hoorde alleen wrrrraf achter een heg.
Zeker iets nieuws, die mensen hebben alleen ’n eend, wist ik.
Beessie voorbijlopend gluurde ik door de heg.
Wat ik zag: de eend zwom in de vijver, blaffend naar een paar vissenbekjes die boven het water uitstaken en -je gelooft het niet- het do-re-mi mekkerden.
Mijn ogen en oren werden groot! Spinnende hond en blaffende eend, geitevissen.
Aarzelend liep ik een paar stappen.
Op dat ogenblik tjilpten er een groepje mussen; blij met dit normale geluid wendde ik me naar een boom. Hm, ze waren al gevlogen. Maar.. ik hoorde ze toch? Toen merkte ik het, een toompje kippen scharrelde kwetterend door de voortuin van S.
De haan wandelde er loeiend om heen.
Dit werd me teveel.
Ik moest weg, meteen, en rende naar huis.
Bij de achterdeur zat Tinus, een bevriende kater.
‘Sorry Tien,’ hijgde ik ‘ik heb geen tijd..’
‘Ja zeg, ik wil mijn plakje worst,’ antwoordde hij kwaad.
‘Nee,’ huilde ik, vloog de trap op en kroop in bed met het dekbed over mijn hoofd.
Ik durfde niet meer naar buiten.
=

Opfrissen

Het regende vanmorgen.
Veel mensen waren er blij mee omdat de tuintjes al weer te droog werden.
Goed voor het gewas, zeiden ze, dat groeit beter en gaat er fris uitzien.
Dat laatste wilde ik ook wel,.
Daarom ontdeed ik me van schoenen en sokken en zette me tussen vogelhuisje en klimop.
Verwachtingsvol liet ik me overspoelen. Smeerde een paar druppels shampoo op het hoofd. Een opgeknapt uiterlijk en gewassen haar, het leek me een passende combinatie.
Zo stond ik daar, wachtend op nieuwe frisheid.
Er was niet veel aan, zo in die nattigheid maar, bekend zijnde met de ongemakken van het mooi-willen-gaan versaagde ik niet.
Niet langer dan een half uur, toen had ik er genoeg van.
Al dat gewas.

Huisvrouw jaren ’70

– Bij het allereerste voorjaarszonnetje nam ik het ervan.
‘Van het mooie weer moet je profiteren,’ zette een relaxstoel in de zon en profiteerde.
– In de eerste zomerdagen nam ik het er ook van.
‘Nù bijkleuren, de was kan morgen nog.’  Wederom zat ik in de relaxstoel en bruinde.
– Met zachte herfstdagen nam ik het er opnieuw van.
‘Zalig herfstweer, we gaan genieten. Morgen is het misschien afgelopen.’ De relaxstoel wachtte geduldig.
Trof je iemand dan was het meestal: ‘laten we buiten zitten, nu is het mooi weer.’
Soms duurde een zomerse zonperiode langer, dat voelde als een extra vakantie en leefde ik buiten.
Zoals de meeste vrouwen die ik kende. Baantjes in deeltijd waren er nog niet en creches ook niet veel.
Genieten dan maar.

Als we met het huidige klimaat in die positie zaten zouden we waarschijnlijk buiten slapen, afwassen, douchen en zelfs onze babies baren in de relaxstoel.
==

lentezomerherfstwinterlentezomer……

Je verheugen op begroeide bomen, merels, licht (dat vooral), voorjaarsbloemen en plotseling is het voorbij. Alles is groen, de merel is bijna voorzien, tulpen haast uitgebloeid.
Was dit het nou? denk ik paniekerig, wat zonde van die mooie uren. Ik heb de helft gemist. Dat is natuurlijk niet zo, ik had ze bewuster moeten doorbrengen maar dan geniet je niet spontaan.
Het is de voortsnellende tijd.
Voor je je in badpak gehesen hebt is er weer een week voorbij, tel daarbij het klaarzetten van tuinstoelen, vullen van de koelkast met fris en bier, zomerschoenen opvissen, kroppen sla inslaan, en al die zomerdingen en het is plotseling september. Zomaar, terwijl je er geen erg in had.

Nu staan we in de startblokken voor warme maanden.
Het lijkt me wel wat om het bed buiten te zetten en zodoende bewust te genieten van de zonsop- en -ondergang bijvoorbeeld, zodat ik niet onverhoeds overvallen wordt door de herfst.
Mocht ik alsnog de helft missen dan weet ik: niets houdt de tijd tegen.
En laat ik me verrassen door de volgende zomer.

Over honden

Deze keer keek ik naar de rijdende rechter, mr. Visser.

Meestal zap ik voorbij. Aan de eisen van beide partijen liggen vaak zoveel klachten ten grondslag dat ik me òf in alletwee kan vinden  of ze juist als zeikers en zeurders zie.
Nu echter trokken de blaffende honden mijn aandacht, een van de ergernissen.
Ik woon zelf in een woonwijkje en weet hoe storend dit is. Een eufemisme, in werkelijkheid word ik er gek van.
Begrijp me goed, ik houd van ze, vind ze schattig, maar heb geen begrip voor doorlopend geblaf, gekef en gejank. Voed zo’n dier op of begin er niet aan.

Waarom houden mensen een hond? In volgebouwde straten heeft waakzaamheid geen functie, ergo, het zal voor de aanspraak zijn. (Lach niet, er worden diepgaande gesprekken gevoerd tussen mens en dier).Gezelligheid. Leuk voor de kinderen. Dierenliefde, noem maar op.
En dan? Dan laten sommige eigenaren de hond buiten zitten. Waarom is me niet duidelijk. Afleiding is er niet dus het beest slaat aan bij alles wat langs komt, postbode, fietsers, wandelaars, buren, vogels en verveling. Misschien wil het bij de baas zijn en blaft om aandacht, soms een uur of langer. Soms kunnen ze niet alleen zijn en treuren een lange middag, luid jankend. Menig baasje vindt dit niet erg, sterker, ze snappen vaak niet wat het probleem is. Anderen wel.
Je zou er maar naast wonen, zelfs meerdere straten verderop is het geblaf nog hinderlijk.
Klachten over dit onderwerp onderschrijf ik helemaal. Over katten en vogels, kippen en ander dierage kun je van alles zeggen maar niet dat ze je rust verpesten wat geluid betreft.
Visser vonniste m.i.dan ook terecht dat de dieren weg moesten al had dit ook te maken met gebrekkige hygiene.

Melancholie

Een prettige.
Ondanks het gemis van zomerse hitte (mopperend genoot ik ervan) min ik ook de septemberavonden, waarin je je na het achtuurjournaal  afvraagt of het de moeite loont om nog een poosje buiten te lezen.
Meestal niet maar een kabbelend praatje of, als je zicht hebt op een mooie omgeving, simpelweg voor je uit stare
nd, zomaar, misschien wat mijmerend, misschien een herinnering overdenkend, daar is dit een ideale tijd voor.  Het klimaat is zacht en koel tegelijk,  tegen najaarskilte voldoet nog een vestje.
Wie op de weilanden uitkijkt heeft het beste beeld. Lichte nevel gaat aan de schemer vooraf,  soms in slierten; koeien en struiken vervagen tot losse delen net als geluiden tot je alleen het snorren van verre auto’s hoort.  Of is het de stilte?
Neem het er van.
Straks stormt het.

Pawi plaatste er een mooi beeld bij.
Bedankt!
mijmer2afkfh2