De pianist en ik

Een herinnering aan de brugklas,  Für Elise   een sonate van Beethoven
Een van de oudere leerlingen speelde dit  op een jaarfeest.

Na het succes van een groepje met popmuziek waarbij de Everly Brothers ons toch al enthousiast maakte werd ik bij dit pianostukje pas echt geraakt.
De simpele melodie, de pianoklanken, en vooral de pianist, ik was  compleet van de wereld. Mijn twaalfjarige hart was gelukkig sterk, ik zou ter plekke zijn neergestort overtuigd als ik was van de liefdesverklaring die de pianist me hiermee bracht.
Alle andere meiden dachten dit ook gezien het overdonderende applaus maar daar zat ik niet mee, op die leeftijd verwacht je niets, ik zou niet eens  hebben geweten wat.
Na afloop was het schooljaar ten einde en ik zweefde naar huis.

Later hoorde ik dat het stukje weliswaar eenvoudig klinkt maar moeilijk was om het met gevoel te spelen.
Dat had ik natuurlijk al begrepen.
=

==

Doodloof

Dat ben ik.
Of het origineel Zaans is weet ik niet. Mijn vader kwam uit de omgeving van De Rijp en bracht andere woorden mee, zodoende weet ik het verschil niet altijd.  Wanneer zijn familie op bezoek kwam luisterde ik met extra aandacht. Ze spraken anders, soms leek het op Purmerends, dan weer ’n beetje op West-Fries. Er was nog familie uit Amsterdam, Overijssel, spannend.
– In de brugklas hoorde je ook verschillen. Ondanks de verplicht ‘nette’ uitspraak herkende je de kinderen uit ’t Kalf, Purmerend en meer van die kant en hoewel ik bleef zitten had ik toch maar mooi een boel talen geleerd.

In Brabant was het eender, ik kwam terecht op een streek-mulo met meisje uit Cuijk en het superplatsprekende achterland, maar ook uit Mook, Middelaar, beide Limburgse plaatsen. Daar we aan de Maas en vlakbij toeristisch Mook en Groesbeek woonden leerden we automatisch (veel) Duits, Nijmeegs, schippers- en andere talen.

En weet je wat? Naast het mulo-diploma had ik er niets aan.
In niet één baantje kon ik geuren met mijn talenkennis. Ook de kinderen kon ik niet helpen bij hun huiswerk, ze hadden niets aan plat-Holands, -Brabant, -Limburgs, grensDuits of fabeltjesFrans.
Het verdroot me zeer.
Nog steeds maar kepper mee lere leve.
=

energie-rage-mop

‘Duurzame energie uit een box ter grootte van een accu? Dat klinkt te goed om waar te zijn...’
Toch wordt het beloofd, lees het in  http://www.bloom-box.nl/nld/
Over vijf tot tien jaar zal het in elk huishouden staan, verwacht men.
Nu is nog een beetje duur, $ 750.000.
Voor dat geld koop ik liever een compleet huis-met-kachel.
Herinnerd, een rage in de brugklas.
Flesje cola, 1 of 2 aspirines erin, schudden, laten bezinken en opdrinken.
Dan werd je high, zei de een.
Nee, sexy, zei de ander.
Nee, wild, aldus de volgende.
Alleen een paar jongens probeerden het uit. Nooit meer wat van gehoord. Van de uitwerking, bedoel ik.
Mijn kinderen lachten zich ziek om zoveel onnozelheid hetgeen me argwanend deed vragen of zij een beter middel kenden?
Geen antwoord.

Een coronamop heb ik niet voorhanden, althans geen goeie.
Een oudje van Max Tailleur is ook wel aardig. Uit 1972 dus je mag hem antiek noemen.

Nostalgie?

Daar heb ik niet vaak last van.
Een enkele keer schrijf ik een stukje over wat me raakte en dan is het weer over.
Over dit geschiedenisboek bijvoorbeeld, van de brugklas, een van de weinige boeken die ik kon redden. Keten der Geslachten.
Tweedehands (we waren niet rijk),  veelvuldig gebruikt (lange hoofdstukken overschrijven als strafwerk), daarna stukgelezen door mijn moeder die het ‘machtig interessant’ vond. Ik ook, veel later pas.
Er werd  geschiedenis in beschreven vanaf de prehistorie tot einde Middeleeuwen.
Wat je niet allemaal moest weten.
De rivieren Euphraat en Tigris waartussen de Hof van Eden zou zijn geweest.
De invloed van Romeinse heersers en grote generaals. Oorlogen. Goden aan wie alle zedeloosheid werd toegeschreven die de mensen zelf niet durfden te begaan. Of wel, soms.
De verfoelijke kruistochten en de barre tijden in Europa.
Achteraf kun je haast niet geloven dat de mensen nog plezier hadden in hun leven.
Aandoenlijk vind ik nog steeds dat elfjarige handschrift bij het rijtje goden,  met de aantekening ‘heel goed leren‘. Ik was het kwijt, maakte een nieuwe foto en bekijk het opnieuw met aandacht..
Dit is nostalgie die ik kan behappen. Ik geniet er van.
Vroeger was af en toe best mooi.
==

Klassiek eendje

Van klassieke muziek weet ik niets dan het kleine beetje dat we in de brugklas leerden.
Soorten instrumenten, indeling van een symfonie- en philharmonisch orkest, dat de Beatles tot de klassieken gerekend werden, over de doofheid van L.van Beethoven, basale feiten die we moesten onthouden.
Ook luisterden we naar Peter en de Wolf (Prokofjev),  de Urendans (Ponchielli), de Moldau (Smetana)  en nog  wat van de bekendste lichte stukken.
Fijne lessen, een mooi beginnetje. Ik hield er een voorkeur voor lichte en jazzy muziek aan over.
Op de MULO leerden we een schema om zelf popmuziek te schrijven. Daar kwamen wijsjes uit die zoveel leken op die van de toptien dat het een lachertje werd, hetgeen de leraar ons wilde laten zien. Ook dit vond ik interessant.
Aan de zwaardere (lees: moeiljker) muziek ben ik nooit toegekomen.
Ik heb er zo weinig kennis van dat ik stomverbaasd was  dit piano-eendje   tegen te komen.
Wie verwacht nu een soort moe-daar-ligt-een-kip-in’t-water van een grote componist?
De kenners waarschijnlijk wel, misschien fronsen ze nu bij zoveel onkunde maar voor mij was het nieuw.
Ik zou me haast schamen maar zover ga ik niet. ☻