Als kind…

…schreef ik een boek
een heel dik boek
van minstens zestien vellen;
over Moortje onze kat
van ouders als een rechtend pad
en liefderijke zusmodellen.
Ook de school kwam aan de beurt
uiteraard in roz’ gekleurd
dan de kerk met god en hemel,
zaligzinnelijk gefemel
van engelen die braafheid kweelden
zoet als bloemen.  Woorden streelden
en penseelden
zacht mijn kinderlijk geloof
voor realisme was ik doof.
Gehoorzaam schreef ik mijn verhaal.
Een kind is willig materiaal.
© Decomenik
Advertenties

Over god en geloof


Dacht ik een onderhoudende familieroman in handen te hebben, stuit ik op de tweede pagina al op ‘God is bezig om duidelijk te maken dat ik je heel hard nodig heb‘. Bedoeld als liefdesverklaring.
Ik slikte maar zette door.
Het was een tragisch begin; een gestorven baby, slecht huwelijk, verse weduwnaar en binnen het eerste hoofdstuk waren alle gedupeerden al verzoend met hun verdriet omdat ze, ieder voor zich,  begrepen dat het ‘gods grote geheel‘ was waar ze weliswaar niets van snapten  maar met een vormelijk woordje van protest toch aanvaardden. De ware gelovigen.
Daarna legde ik het boek weg, wetend dat de spanning uit het verhaal zou zijn. Zulke boeken vind ik vreselijk, oervervelend  en bovenal beschamend

Waar die aversie tegen een geloofsgetuigenis vandaan komt weet ik niet; uiteraard werden we op de Lagere School overvoerd  met katechismus, preken, zonde, bidprentjes en kerkgang maar dat werden de andersdenkende kinderen ook.
Toch leken wij roomsen (reeds in de jaren ’60) minder eerbiedig tegenover het geloof te staan dan de buurkinderen van andere gezindten. Spottender en brutaler ook.
Zou de katholieke god overdreven veel aan magische macht toegeschreven zijn?
Om de mensen in een maagdelijke zwangerschap te laten geloven is natuurlijk niet meer van deze tijd. Net zomin als het idee van de communie, een gestileerde vorm van kannibalisme.
En dan nog het celibaat, een onmenselijke zaak om dit levenslang te eisen.
Dit -en meer- is alles bij elkaar een onlogisch mengsel van geloofspunten dat een gemiddeld ontwikkeld mens ongeloofwaardig, soms zelfs lachwekkend voorkomt.
Misschien is dat de oorzaak van mijn hekel aan genoemde boeken.  Maar andere religies hebben ook zo hun eigenaardigheden en die worden wèl gerespecteerd. En katholieken werden door andere groepen weer als losbandig gezien.
Ik kom er nooit uit, de vraag komt herhaaldelijk terug.

Boek over vluchtelingen


Op 14 september (Vluchtelingen en boekvraag) vroeg ik me af aan welk boek  de vluchtelingenstroom me deed denken.
Zojuist kreeg ik het antwoord van Grady, het is
De Ontelbaren, auteur Elvis Peeters.
De inhoud staat beschreven op http://www.librisliteratuurprijs.nl/2006/peeters
Het is een beklemmend verhaal waarover ik verder niets zal verraden; prachtig boek.
Nogmaals hartelijk dank, Grady.

Het wordt met verschillende omslagen gepresenteerd.
   

Vluchtelingen en boekvraag


Zoveel mensen die de grenzen oversteken en Europa weet niet wat te doen. Het zal ook moeilijk zijn om ze allemaal onderdak te bieden maar in de jaren tachtig lukte het ook dus heb ik nu goede hoop.

De situatie doet me denken aan een boek dat ik las, jaren geleden.
Over vreemde mensen die plotseling overal opdoken. Ze gedroegen zich rustig maar zeker van zichzelf, begaven zich in de tuinen en bleven daar, probeerden binnen te komen, namen schuren en stallen in beslag.
De inwoners wisten niet hoe er mee om te gaan; de meesten probeerden zich pc te gedragen en lieten de nieuwkomers binnen, sommigen uit plichtsgevoel, anderen vanuit uit solidariteit, weer anderen hielden de deuren zorgvuldig gesloten.
Op de achtergrond speelde zich een poging af van een vrouw die naar Europa wilde vluchten.
Wie herkent dit gegeven en weet welk boek het was en wie de schrijver?