Het Orakelboek

Het bestaat nog steeds en de antwoorden blijven orakels, haast niet te interpreteren. Enkele vragen die ik indertijd stelde.

Zijn we gelukkig?
 –  Je hebt de letter B gekozen: Iemand wiens naam met een B begint staat je in de weg.

Blijven we voor altijd bij elkaar?
 –  De Maagd dringt er bij je op aan om ervan af te zien

Houdt Moppie (onze hond) van ons?
–  De steen die je hebt gekozen is de Smaragd: twijfel er niet eens aan.

Is liefde echt blind?
– De handlijnkundige ziet een lange middelvinger. Speel met het idee en kijk wat er gebeurt.

Bestaat ‘love at first bite’?
 De Kaarten zijn uit elkaar gevallen: de vraag die je stelt is een onmogelijkheid.

Houd ik van mijn medebloggers?
Je hebt de Sodaliet gekozen: het kan zijn dat er al een beslissing is genomen.

Is liefde houdbaar?
  De Zigeunerin ziet een sprinkhaan in de kristallen bol: een toegenegen ja.

Is man’s maag bestand tegen mijn liefde?
 De Handlijnkundige ziet een onregelmatige zonnelijn. Tegenslag is waarschijnlijk.

Hè?? Wat een onfatsoenlijk antwoord zeg, sta ik daarvoor urenlang aan het fornuis.

Een paar reviews staan  /hier  

 

Sokken


Door Mindf*ck kwam een herinnering boven over iets wat ik nog steeds niet begrijp.

Het was een onbenulligheidje. (sorry hoor, vroegere huisvrouwen hadden weinig interessante zaken te melden).

Het gaat over het ophangen van de was. Daar zaten heel veel sokken bij.
Ik hing ze per paar aan de waslijn, keurig bij elkaar passend.
Eenmaal greep ik in het wilde weg in de sokkenberg om ze NIET bij elkaar te laten passen, uit balorigheid, en wat denk je? Liepen ze gesorteerd in mijn handen. Echt waar
Opnieuw probeerde ik het, nu met de ogen dicht en weer gebeurde hetzelfde, sok na bijpassende sok. Nogmaals deed ik een poging en woelde alle natte sokken door elkaar. Je raadt het al.
Ik legde het voor aan een zus. ‘Lees liever een boek,’ zei ze.
Aan een broer. Hij tikte op zijn voorhoofd.
Mijn moeder. Ze geloofde me niet. Je was altijd al een fantast, zei ze..
En toch was het waar.
Waren we als huisvrouw zo geconditioneerd dat we bijna blind de juiste handelingen maakten? Dat besef maakte me treurig maar dat is een ander verhaal.
Het gaat me om het sokkenraadsel dat nooit is opgelost.
Ik dacht aan Victor Mid. Hij goochelt psychologisch of goochelt met psychologie, weet ik veel.
Als ik hem tref, ooit, ergens, zal ik hem het sokkenraadsel voorleggen.
Tenzij een van de lezers het antwoord weet.