Geluk is… ?


Het geluk is met de dommen, goddelozen, smeerlappen. Ieder heeft zijn eigen voorkeur. Bij het kaarten hoor je ook ‘beginnersgeluk’ roepen. En er is het ‘zondagskind’.
Je neemt dit niet serieus, het zijn loze kreten, soms gebezigd om maar wat te zeggen of om lollig te doen dan wel als plagerij.
Ik kom hier op door iemand die haar nood klaagde.
Leeftijd, aftakeling, gebreken bij de vleet. ‘Je wordt er ook zo lelijk van,’ zei ze.
We zwegen even.
‘ Maar jij,’ ging ze verder, ‘hebt mazzel. Je was altijd al een zondagskind.’
Ik stond paf. ‘Geloof je in zoiets??’
‘Dat was je toch?’
Inderdaad ben ik op een zondag geboren, het is me uitentreuren onder de neus gewreven.
Wat me verbaasde is dat zij werkelijk dacht dat ik gespaard bleef voor de jaren.
Ik vertelde dat ook ik met al die narigheden zou worden opgescheept. Dat ik allang oorklachten had en stijf werd als een deur en sinds de armbreuk een half wrak was en nog veel meer, ik ben simpelweg een paar jaar jonger.
‘Het zondagskind-idee is bijgeloof,’ legde ik uit.
Het hielp niet.
‘Je kunt lullen wat je wilt, je bent veel beter af dan wij.’
En weer wist ik niet wat te zeggen.
Niet één uitleg zou voldoen.
=

Advertenties

Heet


Het was bloedheet toen ik wakker werd. Zelfs in bed voelde ik het.
De vorst is verdwenen, dacht ik en sliep verder zonder dekbed.
Niet lang. Het leek zo raar dat april een hoogzomerse temperatuur bood, in de vroege morgen nog wel.
Zwetend zette ik de thermostaat lager, zag dat hij maar op vijftien graden stond. Toch vreemd, dan had het koeler moeten zijn.
De badkamer leek een sauna.
Aan het ontbijt werd het nog warmer.
Ik besloot de weerman te bellen.

Goedemorgen meneer, kunt U me uitleggen waar die hitte vandaan komt?
– Vóórzomer mevrouw, heel normaal hoor.
Jawel maar het moet hier nu ongeveer 15 graden zijn en het lijkt eerder tropisch.
– Mevrouw, U heeft waarschijnlijk een heet brein.
Een wàt??
– Een heet brein. Bent U soms bijgelovig?
Eh, ja maar wat heeft dat met hitte te mmaken?
– Daar heb je het al. Klopgeesten, zwarte katten of wat dan ook.
Ik sta paf meneer, hoe werkt dat dan met het brein?
– Weet ik veel. Ik hoorde het toevallig.
En wat moet ik daar aan doen?
– Simpel. Werp het van U af en leer nuchter te denken.
Dank U wel meneer, ik zal mijn best doen.

Wat nu. Nuchter denken, hoe zou ik dat moeten leren?
Rondkijkend zag ik niets wat mijn bijgeloof zou temmen.
Misschien bood de krant een tip, ik sloeg hem open bij Dorpsnieuwtjes
Speurend naar mogelijheden stond mijn hart plotseling stil.
‘Jan Schildering liep onder zijn ladder door, enige minuten later liep zijn zwarte buurkater zich dood onder de trein.’
Maar… dat kan toch niet… ik flipte van ongeloof.
Dat is helemaal verkeerd, het hoort anders…
Eindelijk zag ik de nonsens van bijgeloof en begreep het nuchtere denken.
Een verrukkelijke verkoeling overviel me.
==

O ja? Wie zegt dat?

Het heeft zo moeten wezen is de gevleugelde uitdrukking van een paar kennissen. Meestal bij nare gebeurtenissen.
Daar heeft god vast een bedoeling mee, de variant van een vrome moeder.
Niks nieuws onder de zon is een luchtiger benadering.
Zoiets kun je niet ontlopen, hoorde je ook wel.
Dat is het (nood-)lot, een pessimistischer visie.
Het is voorbestemd doet weer denken aan religie.
In de science fiction kwam ik dit thema ook tegen, het raakt aan het idee van parallelle werelden of een cirkelbestaan. Over deze onderwerpen zijn boeiende verhalen geschreven – als je van dit genre houdt.

In het dagelijkse leven echter vond ik het -als jonge vrouw- onaangename uitspraken.
De moed opgeven, onderdanig zijn, te gauw aannemen wat de dokter zegt, de pastoor, grootje. Te gemakkelijk. Alsof Nostradamus en profeten je het persoonlijk hadden voorspeld.
Bijgeloof.
Ondanks mijn laksheid zou ik niet zonder meer een tegenslag accepteren, dacht ik, kom op zeg.

Het leven leerde me buigen. Een beetje dan toch.
Het is niet anders,’ zei een oude vrouw steevast. Ik nam het van haar over.

Boek ‘Afwezig’

Een mooi-geschreven boek is ‘Afwezig’ van Betool  Khedairi.

Opvallend weinig reviews, veel meer dan deze twee kwam ik niet tegen /boekhandels/afwezig-betool-khedairi/ en op Bol    https://www.bol.com/

Het verhaal speelt zich af in Bagdad, Irak, eind  jaren negentig.
Ondanks de constante dreiging van bombardementen, de (opgedrongen) anti-Amerikastemming, het bijgeloof en de oorlogs-armoede  leest het alsof het over je eigen woonbuurtje gaat, gezien door de ogen van een intelligente jonge vrouw.
Haar beschrijving is enigszins droog en bijna gezellig te noemen, humoristisch  ook; niettemin is de spanning doorlopend voelbaar.  De  gelatenheid doet denken aan vergelijkbare verhalen over Nederlandse dorpen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Jammer dat ik het uit had.