Geluk is een maaltijd

Soep voor hem
patat voor mij
beiden een glas wijn erbij
rijst voor hem
patat voor mij
ieder een glas bier erbij
kaas voor hem
kroket voor mij.
‘Dat was lekker, lief, wat jij?’

Advertenties

Carnaval

Het feest der feesten, volgens de liefhebbers.
Wat ik zag in de jaren zestig-zeventig, in Gelderland maar het had ook  overal in het zuiden kunnen zijn:

Er is voldoende bier en er staan liters frisdrank koel.
Grote koffiekannen zijn aanwezig.
Snert pruttelt op het sudderplaatje en worstenbroodjes liggen in de oven, een hort eieren, mik en bakboter bij het fornuis.
Mokken en glazen vooraan in het buffet.
Er kan niets meer misgaan, zelfs de juiste muziek speelt op de achtergrond.
Het kan beginnen.

Denk niet dat ik ga stappen en vannacht met een sliert zingende feestelingen thuis kom en eieren ga bakken.
Dat was niet onaardig toen we jong waren maar lang niet zo uitbundig, later sleet het eruit wat eigenlijk wel jammer was.
Dit is een voorbeeld van wat ik meemaakte bij carnavalisten-van-huis-uit, de oude hap.  Niet iedereen deed het zo, meestal was er alleen soep, of eieren, of broodjes. Bij anderen stonden deze etenswaren drie dagen eetklaar in de keuken; af en toe kwam er iemand binnen die honger had, wat nuttigde en weer de kroeg in dook.

Deze, in mijn Hollandse ogen overdreven,  gastvrijheid verdween langzamerhand. Er ging dan ook veel geld in zitten wanneer je de kosten van het stappen erbij telt.
Maar dat er veel plezier aan de dagen werd beleefd stond buiten kijf.

man, vrouw, voetbal


Zus en ik waren vroeger niet geïnteresseerd in voetbal maar we deden ons best.
Bij een van de tv-wedstrijden kwamen we bij elkaar, zaten op de meest beroerde plaatsen, voerden bier aan en leegden de asbakken voor man en zwager. Tussendoor dronken we het bier op en vulden de asbakken. Solidairiteit, al was het maar zijdelings, vonden we belangrijk in een huwelijk.
Het voetbalspelletje zagen we als 2 jeugdbendes die om een bal vochten en hun gebied verdedigden als kwaaie honden,  ze schopten naar alles wat bewoog, scholden en kwatten het veld nat om slidings te maken; hadden ze een punt gezet, dan jankten ze van blijdschap en keken zus en ik elkaar aan.
Tijdens de rust legden we uit dat het vast  veel spannender werd  wanneer er een derde partij meedeed. Dan krijg je samenzweringen en vuile intriges, eedbreuken en corrupte aanvoerders en wie weet zou er een mooie dochter ingezet kunnen worden? Meer amusement, zogezegd.
Op hun beurt keken de mannen elkaar aan.
Ze smiespelden wat, stonden op en vertrokken naar de kroeg-met-groot-scherm.
Toen namen we zelf de luie stoelen in, legden de voeten op tafel en deden de televisie uit.
We waren bijzonder solidair met ze en waardeerden hun vertrek.