Geen categorie

Het verhaal dat te kort was

Er was eens een kort verhaal, zo kort dat de lezers misprijzend het hoofd schudden .
– Wat is nou één zin, zeiden ze, maak er nog een paar .
Het verhaal deed het, bij ieders kritiek kwam er meer bij en meer.
En zo leverde alleman een idee.
Tot het genoeg was.
Toen was het een lang verhaal.
De lezers schudden wederom het hoofd, nu van bewondering.
De een voor de ander vertelde hoe mooi het verhaal was, hoe knap de karakters waren neergezet en weet je, zeiden ze, het is zo levensecht, of ik mijn eigen gedachten lees.
==

broer

Niet alles is wat het lijkt

Van twee broertjes was de één ’n stille jongen, de iets oudere een vrolijk en extravert kind.
Zoveel mogelijke waren ze samen, op school en met buurtspelletjes.
Daarbij raakte herhaaldelijk een kind gewond waarna het naar huis werd gebracht door het sociaalvoelende broertje dat met wijdopen ogen verhaalde van een valpartij of struikelwerk.
Ouders keken twijfelend naar het stille broertje dat achteraan stond en niets zei. Wantrouwend.
Wist het zwijgende kind dat de vrolijkerd bij elk spel stiekem duwde, schopte, speelgoed vernielde? Omdat hij niet tegen zijn verlies kon? Verteerd werd door jaloezie? Begreep hij de manipulatie?
Misschien.
Het deed er niet toe, zijn bewondering voor grote broer was grenzeloos.
==

Vierdaagse

Vierdaagse


Geen kletspraat deze keer, voor degenen die er aan meedoen heb ik respect.
Niks talent voor profsport met  trainingsfaciliteiten, geen andere verdiensten dan een kruisje en het voldane gevoel: ik heb het hem (weer) gelapt.
In Cuijk zagen we elk jaar verschillende mensen doorkomen die eigenlijk òp waren maar door muziek en applaus voldoende heropbloeiden  om rechtop verder te marcheren.
De ponton over voor de laatste etappe, Mook, Molenhoek, Malden, Nijmegen. Dat besef deed wonderen.
Voor een bosje gladiolen en een paar uur bewondering.
Het zal iets doen voor iemands zelfrespect. Kan niet anders.