Ouderen kunnen zelf denken. Echt waar!

Ouwe lobbes
luie kater
lieve knol
kaal pietje
onze lieverd
deze en meer koosnamen worden gebruikt voor bejaarde (huis-)dieren.
Het klinkt goed, men houdt van het dier.
Als mens kom je er eerbiediger van af, veel meer dan Ouwetje is het meestal niet.
En toch, ik zou liever een minder fraai koosnaampje hebben dat als halve zool toegesproken worden.
Pas weer gezien in een kledingzaak, de betreffende oude dame gaf weinig antwoord en vertrok tenslotte zonder iets te kopen.
Het zijn steevast hetzelfde soort opmerkingen.
Weet U Uw maat?
Kunt U het niet vinden mevrouwtje?
Zal ik U helpen meneer?
Ach, dat staat U natuurlijk niet meer…
en meer van die ongevraagde behulpzaamheid. Winkelpersoneel denkt dat ze daarmee goede manieren tonen maar waarom doen ze dit op het neerbuigende toontje alsof ze tegen een onwijs kind praten?
Helemaal niet gek dat sommige ouderen daar kribbig op reageren. Het zijn net mensen.
Advertenties

Moeder als spil?

Eens kwam ik in een superhecht gezin. Zo’n familie die ik alleen kende van een afstandje.
De kinderen trouwden in eigen dorp, kleinkinderen leken geen onderscheid te maken tussen ouders en ooms of tantes, zelfs de huisdieren hoorden bij de gezamenlijkheid. Die indruk kreeg ik.
Een soort commune, verdeeld over diverse woningen. Besloten ook. (Bijna) niemand van de leden vertrok of emigreerde.
Vader overleed. De hele bubs trok naar moeder, een en al liefde en behulpzaamheid.
Dit ging nooit kapot. Dacht ik naïef
Toen overleed moeder. Er was geen testament.
En het hele gezin viel uiteen.