Kerstboomversiersel

Misschien schreef ik dit al eerder, ergens, ik weet niet in welke weblog.

Jaren geleden op een rapportgesprek meldde de klasseleraar enkele ongehoorzaamheden, hij zat vooral in zijn maag met een grap, begaan door een van onze kinderen, ongeveer vijftien jaar oud.
Wat had het gedaan dan?
Samen met een klasgenoot het beeldje van Jezus uit zijn kribbe gelicht en in de kerstboom gehangen.
– Ach, tja, heel oneerbiedig.  Toch leek het ons geen misdaad. Kindje als versiersel.
Maar, ging de leraar verder, aan een touwtje om de nek??
– Oei, dat was erger, zorgelijk.
Puberaal gedoe? Dwarsheid? Rebellie? Onderliggende problemen? Verveling?
We wisten het niet en werden niet wijzer van de puber zelf.
Man en ik keken er elkaar op aan.
‘Jij begint altijd met harde grappen.’ ‘Jouw vader komt altijd met zwarte humor.’ ‘Jouw moeder is altijd zo grof.’ ‘Nee, dan de jouwe.’ Enzovoorts.
Tot we de slappe lach kregen.
Zo bloedde het incident vanzelf dood.
Later hoorden we dat het vaker gedaan werd, ook met de andere beeldjes. Dat wil niet zeggen dat we het daarmee goedkeurden.
We vroegen ons alleen af hoe iemand op zo’n idee komt.

Advertenties

Boompje

-Goed, schrijfster worden had ik niet in me en van tuinieren had ik ook geen verstand.
Maar voor dit boompje zorgen kan ik in ieder geval, vooral ook door de mooie naam: witte amandelboom, een prunussoort.
Het is een beeldje, dat opvallend klein blijft; na ca tien jaar niet hoger dan zo’n 60 à 65 cm met voor het eerst één opschietende tak. Misschien heb ik het de eerste jaren te vaak verplaatst; al dat uitgraven en herpoten moet een aanslag zijn geweest op een zijn/haar gestel.  Naar iemand me vertelde zou het een heuse boom moeten worden, blijkbaar doe ik het niet zo goed als ik zelf denk..
Het geeft niet, ik vind het mooi zo, grote bomen passen niet bij een rijtjeshuis.
Daar krijg je maar onenigheid van.