balans

Geen weegschaal

Er stonden nog drie bekers, een vanille- en twee chocoladetoetjes dus at ik een chocoladevariant .Dat deed ik ook met de laatste plakken broodbeleg, twee kaas, een salami. Ik nam een plak kaas.
Dan is de orde hersteld, van elk één.
Symmetrie.
Een beetje gelijkmatig verdelen.
Balans, begrijpt U. Dan schijn je je beter te voelen, rust in je hoofd..
Zijn er nog twee ongelijke stukken leverworst?
Simpelweg bijsnijden et voilà.  Niet teveel want dan moet er van de ander weer een stuk af en weer van de ene enzovoorts en plotseling is het op. Weg orde.
Het is aan te bevelen van alle lekkernijen twee verschillende te kopen, in smaak of grootte.
Dat levert oefenmateriaal en wordt zeer aanbevolen.
Zelfstandig, in eigen tempo. Geen therapeut nodig, niet op een matje navelstaren, U wordt vanzelf zen bij de aanblik van een koelkast vol onregelmatigheden.
Het lukt niet goed met groenten, meestal is de keuze onvergelijkbaar. Sla en spitskool, wortel en snijbonen. Die bewaar ik voor de gezonde aanvulling.
IJsjes daarentegen zijn handig net als verschillende vlasoorten.
Wijn is  bijzonder geschikt.
Taarten en vlaaien werken het best. Ze zijn groot, er valt veel af te snijden en je bent er uren zoet mee.

Wat zegt U? Sterrenbeeld?
Ik ben een hongerige Leeuw.
==

mist

Zeer dikke mist

De wereld kromp, werd klein en kleiner tot alleen ik leek te bestaan.
Eenzaam stond ik daar in het vage licht van een versluierde zon. Fiets aan de hand, niet wetend welke kant ik op moest. Door rond te kijken was ik uit balans, alle richtingen zagen er eender uit, zelfs boven en beneden konden verkeerd zijn.
Wat te doen.
Ik voelde met mijn handen of er iets te leunen viel, een boom, muur, wat dan ook. Niets. Op de tast zette ik de fiets op de standaard en liet me voorzichtig zakken op verdwenen grond.
Dan nam ik de tas van het stuur. Maar…wat.. zelfs die zag ik niet meer, in het wilde weg graaiend vond ik hem, zocht naar het mobieltje, toetste 112. Er gebeurde niets.
Mijn hand verdween, ik pakte hem met de andere die ik ook niet meer zag. Alles weg, de wereld, telefoon, ikzelf.
Gespannen zweefde ik in het niets, wachtend op licht? Godot? Hulp?
Het duurde lang.
Veel later, ik was al bijna voorgoed opgelost, werd het helder, nevelen verdunden, contouren werden zichtbaar.
Ik stond op en zag de omgeving verschijnen.
Opgelucht herkende ik mijn achterdeur en keukenraam.
Ik stond op de stoep.