Internetbaby

Op een dag werd de baby eindelijk geboren.
De ouders verheugden zich zeer, ze hadden zo lang gewacht.
Dag en nacht appten ze, mailden, belden, naar iedereen die lezen en luisteren wilde, om de voortgang te melden.
‘We zijn 720 gram aangekomen, baby beweegt, buikomvang is zowat onmeetbaar, hartje klopt, we luisteren met de smart. Echt, er is contact…
De laatst opmerking deed hier en daar een wenkbrauw fronsen.
Contact? Was dat niet verregaand? Waren ze een beetje, eh, Interofiel?
baby-1178539__340Ouderliefde in deze tijd, besloot men, pappa en mamma leefden met de  telefoon in de hand.
Daarna hoorde niemand iets meer.
Ook niet na de bevalling. Geen beschuit met muisjes, uitnodiging, zelfs geen advertentie.
Alleen een stukje in een krant.
‘geschokte ouders krijgen baby met netwerkstekkertjes in plaats van teentjes….’

==

Het werd nooit wat met de muziek.

trommelcraft-4677886__340Een kleine jongen trommelt op zusjes hoofd.
‘Mamma,  ze heeft  mooie muziek.’
Mamma kijkt en schrikt. ‘Hoho, niet meer doen hoor.’
Ze pakt het kindje op en streelt het kleine bolletje met de bezeerde ogen.
Beteuterd kijk de jongen naar de baby.
Haar hoofd klonk zo goed, veel beter dan zijn trommel. Hij gooit de stokken weg.
‘Jammer,’  denkt mamma, hij deed het zo graag.
Ze zagen al een nieuwe Keith Moon opstaan.
Maar nee…
==

Hoe te spreken?

Langzaam, snel, in dialect, Nederlands, hakkelend, hoog, laag, met ontzag, vriendelijk, belerend.  Er zijn legio manieren.
Veelal pas je je automatisch  aan, zonder nadenken herken je de meeste situaties.
En toch kan het lastig zijn.
Iemand kan een autoritaire manier van doen hebben, de spreekwijze zal in dat geval intimiderend zijn en niet sympathiek.
Iemand kan zo weinig ‘hooghollands’ hoeven spreken dat men het verleerd is, meer dan eens kwam ik het tegen en verstond ze niet.
Een bofferd heeft van nature een prettige stem en/of een sympathieke manier van doen, daarnaar zal met instemming geluisterd worden.
Een pechvogel die stottert of blijft haken heeft geduld nodig, dat is moeilijk op te brengen voor een paar mensen. Blijven proberen, dunkt me.
Sommige mensen hebben het er moeilijk mee.
Ik heb allerlei praatmaniertjes uitgeprobeerd maar zelden de juiste toon gevonden behalve in verliefde buien en zelfs dáárin wist ik het te verknoeien door een hijgerige vrijer niet te verstaan, ‘pardon?’ vroeg ik.
Merkbaar is ook het karakter en zijn het de emoties die bepalen hoe je iets te berde brengt. Een baby, spinnende kat of geliefde auto wordt anders aangesproken dan  onwillige pubers, hoeveel je ook van ze houdt. We weten het allemaal.
brt maart 2020
Niettemin gaat het moeizaam, af en toe.
De mensen die vanzelf goed overkomen, vriendelijk en aardig, met precies de juiste toonhoogte, die bewonder ik.
Mijn eigen bazige manier van doen probeer ik met man en macht in te tomen maar het blijft een eigenschap die ik niet zomaar kan afleggen.
Ik wilde dat ik dat onder de knie kreeg.
==

Tweede kerstverhaal

kerstkribcrib-4567246__340Het kriebelt in de kribbe. Ongedurig ligt de baby te draaien, het gezichtje vertrekkend van de jeuk.
De jonge moeder kijkt nerveus, strijkt nog wat prikstrootjes uit babies’ haar,  wat moet ze nou doen. Zachtjes neuriënd probeert ze hem rustig te krijgen.
Vader is licht geërgerd, nergens een onderkomen vinden en uiteindelijk in een stal terechtkomen, wat een sneue boel. Het is geen pretje met een os en ezel te huizen die hoorbaar staan te knauwen.
Wat is dat voor herrie daarbuiten?  Ach natuurlijk,  de herders zijn nieuwsgierig, er ligt niet iedere dag een baby in hun stal.  Hij laat ze binnen, een groepje schapen glipt mee. Nou ja, dat geeft warmte.
Het zijn best aardige mannen, ze knielen en bidden voor het kindje want dat moet, dat hadden ze gehoord van een engel.  Nou jaaa, laat ze maar.
Alweer gestommel? Wat nou nog?
Huh? Vreemde heren? En wat een deftigerds zeg, jeetje, die cadeaus zijn vast heel duur. Wat? Hebben zij ook al een ster gevolgd?  Sjonge, die kleine brengt nogal wat teweeg.
Daar sta je als stiefvader raar van te kijken,  je hebt geen idee en je moet maar afwachten wat het betekent.
Hm, zijn vrouw is er rustig van geworden en het kind slaapt, de aandacht lijkt hem goed te doen. Zit er al vroeg in.
Hij hoopt dat het bezoek niet te lang blijft na al die onverwachtse perikelen, ze moeten heel wat slaap inhalen.
En nadenken.
Het is niet niks verkering te krijgen met een zwangere en niet te weten wat er uit voortkomt.
Wat is de bedoeling eigenlijk?
Wat voor vreemd volk staat ze nog meer te wachten?
Kan hij over een paar jaar het timmervak aan?
Morgen zullen ze eens een goed gesprek voeren, er moet duidelijkheid komen.
Maar eerst lekker slapen, straks,  howaaahhh wat een gaap.
Zijn ogen kruisen die van zijn vrouw, zij knipoogt ondeugend en hij smelt.
Zijn liefste….  het zal best goedkomen.
===

Van kleins af aan…

Al heel jong zat ik in een miniruimte, wel veilig maar op de duur veel te krap.
Ik kon geen kant meer op.
Het duurde en duurde maar.
Ik schopte en duwde en tenslotte werd ik vrijgelaten.
Van opluchting snikte ik het uit,  prompt werd ik ingepakt.
Een hemd, trui met lange mouwen en dikke luiers werden mijn deel en daar draaide iemand nog een enorme omslagdoek omheen, wéér kon ik me nauwelijks bewegen.
Wat een start.
Nooit meer ben ik mijn claustrofobie  kwijtgeraakt.
==

Een wonderlijk fenomeen

Een kennis kreeg een ziekte die niet vaak voorkwam. Noemde je de naam ervan, bleken er veel mensen mee rond te lopen.
‘O dat heeft mijn buurman ook.’  ‘Een meisje in de klas heeft er al jaren last van.’
Je koopt een nieuwe fiets in een bijzondere kleur, blij ga je ermee de weg op en plotseling kom je die kleur overal tegen.
De nieuwe baby krijgt een uitheemse naam.  Heel apart, kenden we nog niet. Anderen wel, wisten verschillende kinderen  op te noemen.
Je maakt het mee met allerlei onderwerpen, van een nieuw soort plant tot een afwijkend meubelstuk waarvan je denkt iets unieks te hebben.
(Een ander verhaal was een sullige vriend die opschepte met een knalgroen feestjasje en zich verkneuklelde  op jaloerse blikken.  Bleek het een rage te zijn, de helft van de feestelingen droeg er een.)
Vielen de dingen je niet eerder op, ben je zo met jezelf bezig dat je wereldvreemd wordt? Anderen herkenden dit ook en zijn toch niet allemaal gek? Verregaand egocentrisch?
Psychologisch zal het wel te verklaren zijn en het is geen wereldramp maar ik zou het jammer vinden als ik met een unieke geruite Ferrari de blitz wilde maken en eenzelfde tegenkwam.
=

Bloggende rechter,

‘…ik heb veel overlast van buren, het is een wonder dat ik nog niet in een inrichting zit.
Vanaf de eerste dag schrok ik me wezenloos van een geluid dat me door merg en been ging. Bleken ze een stofzuiger te hebben uit het jaar nul, rammelend en hikkend jaagt hij door hun huis.
Wanneer ze koken klepperen de pannendeksels luidruchtig.
Eindeloos laten ze de baby huilen, soms wel meer dan vijf minuten terwijl mijn arme hond na een uurtje al wordt uitgescholden.
Zomers zitten ze ’s avonds buiten en maar kleppen, mijn heggen verschrompelen van hun prietpraat en van stoelpoten die op de erfgrens staan. Moet ik dat pikken?
En dan hun bankstel. Zo onvoorstelbaar lelijk, wanneer ik langs hun ramen loop word ik duizelig van de vloekende kleuren die erdoor schemeren, dat doe je je buren toch niet aan. Waarom houden ze de overgordijnen niet dicht?

In het begin kwam ik er voor een kennismakingsborrel.
Toen liep het al snel mis, reeds na twee kopjes koffie serveerden ze grote bellen cognac hetgeen de gesprekken versoepelde maar waarvan de kwaliteit zo beroerd was dat ze me na enige glazen naar huis brachten en in bed stopten. De brutaliteit, ze hadden een dokter moeten bellen!
Nu ben ik aan de sukkel, door alle narigheid ontspan ik alleen nog maar met 3 kilo tranquilizers per dag.

Op een klacht bij de verhuurder werd niet gereageerd.
Evenmin op mijn voorstel de woning naast mij in het vervolg onbewoond te laten.
Bloggende rechter:
ik eis een rustige plek om mijn dagen te slijten, zonder gestoord te worden door luidruchtige buren.’
==

Levensloop in zes fasen

Gapend en glimlachend werd de peuter wakker na zijn middagslaapje en stak de armpjes uit naar de vrouw die hij bij zijn ledikantje verwachtte. Er was niemand.

Blij en vol verwachting rende het kind na de eerste schooldag naar buiten waar het zijn moeder dacht. Er stond niemand.

Hoopvol zocht de jongen op de nieuwe school naar een verwante eenzame ziel. Hij vond niemand.

Gespannen wachtte het joch op een reactie na zijn komische act op een examenfeest. Er lachte niemand.

Opgewonden paradeerde de knul voor een groep jonge meiden op het strand. Er keek niemand.

Wrokkig sprong de man voor de trein. Toen kwamen er veel mensen.

© Bertie

De natuur is een kei

De nieuwe baby heeft de grijze ogen en het bruine haar van mamma, evenals de kleine oortjes.
In de rest van het hoofdje, nek en hals zie je duidelijk pappa.
Rug en schoudertjes verraden opa één terwijl de brede handjes en voetjes naar opa twee wijzen.
Oma een en twee manifesteren zich respectievelijk in de stevige ledematen en het bolbuikige rompje.
De overige voorvaderen houden zich schuil in de organen en proberen de dna-touwtjes stevig in handen te houden voor het geval de nieuwe combinatie op hol slaat.
Knap dat de natuur dit keer op keer op keer voor elkaar krijgt. Je staat er telkens weer versteld van.