Straks de wedstrijd Tottenham – Ajax


Een van de weinige situaties waarin ik nog een sigaretje zou willen roken.
Niet om de rook, het is de herinnering aan schoonfamilie.
Een stuk of drie broers (zelf ook voetballers) en meestal een paar vrienden, zaten klaar rond de grote tafel, kijkend naar de televisiehoek.
De eerste keer dat ik er ook bij zat zette ik de stoel tegen die van m’n vrijer aan. Hij reageerde slechts met en kort knikje, de rest zag me niet eens.

De wedstrijd begon, iets waar ik niet veel om gaf maar waarvan ik het belang begreep. Er werd meegeleefd, geroepen, meegeschopt, nou ja, wie kent die toestanden niet al was het maar van films.
Voor mij was het nieuw.
Geboeid keek en luisterde ik en vond het heel bijzonder.
Al die sloten koffie (bier werd toen nog niet gedronken, daar was een café voor) en overstromende asbakken. En de herrie. Het paste bij elkaar.
Of de uitslag gunstig was weet ik niet meer.

Met de jaren veranderde het kijkgedrag.
Kratje bier kwam erbij, sigaretten niet meer.
De spontaniteit verminderde ook.
Het zullen de leeftijden zijn geweest.
Maar jammer was het.
==

Advertenties

man, vrouw, voetbal


Zus en ik waren vroeger niet geïnteresseerd in voetbal maar we deden ons best.
Bij een van de tv-wedstrijden kwamen we bij elkaar, zaten op de meest beroerde plaatsen, voerden bier aan en leegden de asbakken voor man en zwager. Tussendoor dronken we het bier op en vulden de asbakken. Solidairiteit, al was het maar zijdelings, vonden we belangrijk in een huwelijk.
Het voetbalspelletje zagen we als 2 jeugdbendes die om een bal vochten en hun gebied verdedigden als kwaaie honden,  ze schopten naar alles wat bewoog, scholden en kwatten het veld nat om slidings te maken; hadden ze een punt gezet, dan jankten ze van blijdschap en keken zus en ik elkaar aan.
Tijdens de rust legden we uit dat het vast  veel spannender werd  wanneer er een derde partij meedeed. Dan krijg je samenzweringen en vuile intriges, eedbreuken en corrupte aanvoerders en wie weet zou er een mooie dochter ingezet kunnen worden? Meer amusement, zogezegd.
Op hun beurt keken de mannen elkaar aan.
Ze smiespelden wat, stonden op en vertrokken naar de kroeg-met-groot-scherm.
Toen namen we zelf de luie stoelen in, legden de voeten op tafel en deden de televisie uit.
We waren bijzonder solidair met ze en waardeerden hun vertrek.