Getob bij de goden I

Het werd dringen bij de hiernamaalse bestemmingen, de goden hadden het er druk mee.
Enkele van hen stuurden besluiteloze zielen naar de eeuwige jachtvelden, die waren ze alvast kwijt.
Niet netjes, vonden andere opvanggoden, zij dumpten de onplaatsbaren in het vagevuur als tijdelijke oplossing, hadden ze nog een toekomst.
Weer anderen konden de reïncarnaties niet meer aan wegens personeelsgebrek en veranderden ter plekke het geloof van deze zielen: je kunt hoogstens in een wolk overgaan.
Voor veeleisenden waren geen Zalige Eilanden meer beschikbaar, het Schimmenrijk bleek  niet te bestaan,  bij alle denkbare locaties hingen bordjes met VOL en bij een paar obscure gelegenheden: VOL = VOL.
Zelfs de Opperduivel kon niet vlug genoeg stoken, tot zijn grote spijt.
Wat nu.
godenmoses-2715485__340Ze staken de koppen bij elkaar. 
‘…we raken overbezield – we moeten iets doen – de mensheid gezonder maken? – krachtvoer in de regen verstoppen? ‘
Het ene na het andere voorstel kwam aan de orde,
allerlei vragen passeerden maar geen antwoord was afdoende.
Ze besloten advies te vragen aan Moos, een oeroude hemelgast die nog graag met aardse spullen speelde.

Nu was het wachten op Moos, in de regel had hij wijze woorden dus wie weet.
Misschien horen we het in een volgende aflevering.
==

Nu even serieus

‘Gister deed ik het nog, in mijn zelfgemaakte soep’.
Dat was een Honigreclame, iets met een zakje of kruidenbuiltje,  de juiste spot kan ik niet vinden.
Een intrigerend zinnetje vonden we het.  Suggererend dat ze in de soep iets aan het doen was, in plaats van  toevoegen.
Maar wat?
We vroegen ons af wat de mogelijkheden waren, die zijn er in een pan soep niet veel: de pan is te klein,  de soep is te heet, de soep smaakt niet.
Zwemmen en andere sporten vallen meteen al af en meeste andere menselijk bewegingen ook.
Roerde ze met blote handen in plaats van met een pollepel?
Stak ze haar neus in de pan?
Spoelde ze een zwerfkat schoon? Overleefde hij het?
Vragen waarop we nog steeds geen antwoord kregen.

soepgoulash-4014661__340
==

Hoge vlucht


Hoe komt een slak terecht op een druivenblad dat op meer dan twee meter hoogte groeit?
Geen spoor te vinden. Niet op de klimop, niet op de muur, niet op het lei-hek. Bestaan er spoorloze slakken? Sneldrogende?
Ik weiger te geloven in een gevleugelde.
Transport via miniraketjes is ongeloofwaardig.
Te hoog van de schommel springen zie ik hem niet doen, hoe moet hij zich afzetten?
Zou een vogel hem daar hebben neergezet? Waarom? Voor de sier? Stonk hij? Waarnaar? Beet de slak hem in zijn tong?
Intrigerend maar niemand die het uitlegt.
Zucht.
Er zijn al zoveel vragen waarop ik nooit antwoord kreeg en nu gaat die slak ook nog moeilijk doen.
==

Wat had je eigenlijk willen worden?


Goeie vraag maar een antwoord?
De ideeën waren, zoals van veel jonge mensen, niet altijd duidelijk. Hoogstens hadden we vage plannen, een vastomlijnd doel is maar enkelen gegeven.
Daar doorleren na de MULO geen optie was, wachtte ik af tot na het eindexamen, dan zag ik wel verder.
Wie weet kwam er een mooie baan voorbij.
Of een interessante advertentie voor het een of ander, geen idee voor wat.
Een prins.
Iets in de zorg leek me wel wat, met een gerichte vervolgstudie.
Actrice was een eerdere keuze, helaas speelde verlegenheid me parten.
Intussen schreef ik, verhaaltjes, versjes, zwijmelgedichten over Elvis, verscheurde ze en stopte daarmee. Beeldene ‘kunstwerken’ gingen de kachel in.
Zo ging dat.

Wat ik werkelijk wilde worden wist ik pas na het grootbrengen van ons gezin.
Beetje laat en wat ik voor ogen had? Dat houd ik voor mezelf.