Ik kon niet kiezen

Het stembiljet was onvindbaar, je krijgt het ook zo vroeg.
Vrezend dat het in de oudpapierhoek terecht zou komen, of tussen de kranten, boeken, bureaurommel, er op rekenend dat ik het meteen zou terugvinden had ik een veilige plek bedacht.
Dus was het kwijt en kwam vanmorgen pas boven water, ingevouwen in de agenda, verscholen onder een bundel andere niet-te-vergeten papieren.
De verkiezingen gingen intussen gewoon door. Onverbiddelijk .
Ik vrat me op.
En waar ik al bang voor was gebeurde: de uitslag is niet wat ik hoopte.
Had ik nou maar een betere bewaarplek, was ik maar alerter geweest enzovoorts. Tja,  daar heeft de gemeenteraad niets aan, ze zullen het zonder mijn stem moeten doen en hopen dat het goed gaat.

Terzijde.
Van andere mensen hoor ik dat dit een typische vrouwenkwaal is, de dingen zo goed opbergen dat ze ze nooit meer terugzien. Met name huisvrouwen schijnen daar een handje van te hebben.
Voor mannen die daar snierend over doen heb ik een paar afdoende antwoorden: ‘hoef je niet te vragen hoeveel we aan ons hoofd hebben’  of
‘doe het dan zelf.’
Zijn ze meteen upg.
Advertenties

Agenda

Straks een afspraak met de kapster.
Na het weekend een date met de pedicuur.
De bloedprikster wacht op me, medio oktober.
Er ligt een uitnodiging voor een griepspuit, misschien ga ik er naar toe.
Half november wil de oogarts me ontmoeten.
Hypotheekgesprek intussen afgerond.
Boekhouder hoop ik deze week nog te zien.
Bezoek schoonzuster verzet.
enzovoorts.
Nooit eerder was ik zo populair dan nu als gepensioneerde.

 

Agenda


De agenda is bijna volgeschreven.

Nog een paar weken, dan kan hij op de stapel die hoger en hoger wordt en waarvan ik me afvraag wat ik er mee moet doen. Er staat niets lezenswaardig in.

Waarom bewaar ik ze dan? Geen idee.

Wie zal ze ooit lezen?  Weet ik ook niet, afgezien van gewone notities is het zowel voor de zoons als mezelf deprimerend alle afspraken met specialisten te zien van echtgenoot voor hij overleed. Wat moeten we met 11.30 neur. aansl. psych. kam. 25 ?
Niks. Daarom is weggooien het beste.
Het liefst zou ik ze verbranden.
Een buitenvuurtje stoken lijkt me ideaal, helaas is dat niet toegestaan en een kachel of open haard  hebben we niet.
En nu speelt een emotie op die ik niet kan verklaren.
Ik kan het niet opbrengen de agenda’s bij het oudpapier te leggen of te verscheuren. Of in de vuilniszak te proppen; terwijl ik er niets mee kan doen, zelfs geen mooie herinnering terughalen.
Dit kan ik niet uitleggen , bewaren is de enige optie.
Het ziet er naar uit dat de kinderen later, bij het leeghalen van mijn huis, de agendadoos tegenkomen en hem, afhankelijk van hun stemming, naar de belt brengen of naar hun vliering. Zodat ze uiteindelijk voor hetzelfde dilemma komen te staan.
Maar dan is net mijn zorg niet meer.