BS


Dat zijn mijn initialen.
‘Buitenlandse Staten,’ schepte ik op,  als kind.
‘Pff, Verenigde Staten,’ overblufte een ouder broertje me. Hij heette VS.
Daarmee was de toon gezet; we zochten de meest indrukwekkende afkortingen voor onszelf.   Langzamerhand en onontkoombaar werd de toon grimmiger,  we bedachten minder fraaie namen voor elkaar.
Ik herhaal ze liever niet, een bijnaam heb je gauw te pakken maar ik wil wel toegeven dat ik hem een Vuile Smeerlap noemde en hij mij een Bak Snot waarna mijn moeder ons uit elkaar moest trekken. Ze heette dan ook BK, letters waarmee je makkelijk Blauwe Koningin mee kon maken al snapten we er niets van.
Maar goed.
Achteraf denk je, waarom doet een kind dat nou.  Ruzie maken om een niksigheidje. Hetzelfde zag ik bij eigen kinderen en ik weet nog steeds niet waarom afgezien van kouwegrondpsychologie waar ik niets van moet hebben.
Kinderen eigen? Misschien. Ik ken ook gezinnen waar ik geen wanklank bespeurde.
Misschien waren die minder open?
Advertenties