Wat had je eigenlijk willen worden?


Goeie vraag maar een antwoord?
De ideeën waren, zoals van veel jonge mensen, niet altijd duidelijk. Hoogstens hadden we vage plannen, een vastomlijnd doel is maar enkelen gegeven.
Daar doorleren na de MULO geen optie was, wachtte ik af tot na het eindexamen, dan zag ik wel verder.
Wie weet kwam er een mooie baan voorbij.
Of een interessante advertentie voor het een of ander, geen idee voor wat.
Een prins.
Iets in de zorg leek me wel wat, met een gerichte vervolgstudie.
Actrice was een eerdere keuze, helaas speelde verlegenheid me parten.
Intussen schreef ik, verhaaltjes, versjes, zwijmelgedichten over Elvis, verscheurde ze en stopte daarmee. Beeldene ‘kunstwerken’ gingen de kachel in.
Zo ging dat.

Wat ik werkelijk wilde worden wist ik pas na het grootbrengen van ons gezin.
Beetje laat en wat ik voor ogen had? Dat houd ik voor mezelf.

Advertenties

Thuis of in de winkels?

 

Deze advertentie las ik in de Trouw, volgens zeggen stond het ook in andere kranten.
De bedenker zal het zelf misschien een goede zin vinden, ik vind het kretologie. Internet komt niet uit de lucht vallen, winkeliers  hadden er op kunnen inspelen.

Is het volgende niet mogelijk?

Kleinere panden met voorbeelden van de te bieden koopwaar; wanneer men aan de toonbank ook een digitale bestelling kan plaatsen wordt service geleverd. Kost minder aan personeel. Gewone winkels kunnen daarnaast blijven bestaan als ze dat willen.
Op die manier houd je gezellige koopstraten zonder dichtgeplakte winkelruiten, alleen zijn de online-zaken kleiner.
Overgebleven ruimtes zouden besteed kunnen worden aan fatsoenlijke toiletvoorzieningen, meer  thee- en koffiebars, leeszaaltjes, kleine filmzaaltjes, rustpunten, minimusea, ik noem maar wat.
Uiteraard vergt het veel aanpassing, toch lijkt het me een betere oplossing dan lege etalages. Die doen afbreuk aan de sfeer.