tiny house

Tiny house ?

Ik zou best in een tiny  house willen wonen maar het ligt eraan waar het staat, ik zou niet graag achteraf willen zitten in een pandje dat ze zowat op een bakfiets mee kunnen jatten.
Liever ook niet in een speciaal tiny wijkje .
Waarover spraken zij, hun ienieminie huis’.  Bewaar me.
In de achtertuin zou het kunnen als de schuur gesloopt werd of de uitbouw aan de kamer of, nog beter, schuur+garage werden neergehaald. Dan was er plek voor een groot housje maar dat is nu ook weer niet de bedoeling.
Bovendien is het ontzettend veel werk, waar moet je naar toe met de bergen touw, latjes, werkbank, speciekuip vol verfblikken, behangplaksels, kistjes en kastjes, gereedschap, enzovoorts.
Als dat opgelost werd zou ik niets hoeven bouwen, ik ging zolang in een noodhok wonen om te oefenen en kon kalmpjes nadenken over de volgende stap.
Die vind ik misschien op  deze site
Maar ook is er alle kans dat de moed me in de schoenen zakt en ik – jammerend om een fornuis-  naar de achterdeur sta te loeren.
Ik denk en denk, het valt niet mee een besluit te nemen. Of niet te nemen..
Intussen doe  ik het met een gewoon huis.
==
foto's

Foto’s en klimroos.

Me verliezend in foto’s vergat ik opnieuw de tijd. Dat doen vroegere beelden, je ziet  de situaties weer, denkt oude gedachten, (zo die er waren bij gedwongen schoolfoto’s), verzinkt in herinneringen.
Vorige week deed ik dit ook, nu had ik een goeie smoes. Iemand had een plaatje nodig.
Oké, dan moet je bij mij zijn, de albums van pa en moe liggen allemaal hier.
Ouwe tante Marie? Zoek ik op.
Opa van pa’s kant? Heb ik. En van opoe.
Die van oma met ome S. op het erf? Geen probleem, de kippen staan er ook op en overal lees ik de namen erbij.
Honden, weilanden, fruitbomen, bruiloften, strand, mensen hadden een dicht-bij-huis leven, Valkenburg was een van de hoogtepunten. Toen.
Als tegenwicht een vluggertje van deze ochtend, de kinderen van de gepassioneerde klimroos.
Ze jubelen ondanks de regen en de kille grijze lucht.
==

slaap

Virat

Even had ik een kleine dip van de week, hangend in een minidal, meer stelde het niet voor.
Liever blijf ik optimistisch.
Vanavond zat ik aan de laptop, blij met familie die belde voor een praatje, tevreden dat de boodschappen waren gebracht, me lekker voelend met de komende nachtvorst (dat zalige bed…), foto’s uitzoekend.  Honderd procent voldaan.
Maar toen.
Ineens, volkomen onverwachts, verscheen een schaduwbeeld op het scherm. Ineengedoken en halfzwart, schimmig en uitgesproken eng.
‘Een virus!’  in de ban van alle publicaties was dat de eerste gedachte. ‘Een rat….’
Ik schudde mijn hoofd en knipperde.
En werd wakker. Rechtop zittend was ik in slaap gevallen met de vingers op de toetsen. Een paar minuten, net genoeg voor een actuele droom.
Eenmaal bij zinnen herkende ik het als een oudje van de buurkat, zich van geen kwaad bewust.
Het is duidelijk, je wilt niet piekeren, toch zet de huidige situatie zich in je gedachten voort.
Een rare gewaarwording in dit geval, maar grappig was het. Achteraf.
==