Weer boven water

Goedemorgen,-middag, -avond, wat dan ook.
Gisteravond waren we naar het concert van een regionale band met als extraatje een optreden van lokale artiesten.
Het was een prima band, de muziek klonk goed, de optredens waren leuk, temeer omdat je de artiesten kent. Het swingde, de stemming zat erin, het was beregezellig.
Jammer was dat halverwege de avond mijn halsketting opeens brak. Niet zo erg als mijn trouwring er niet aan zou hangen, die was meteen foetsie. Enfin, ik gaf het verlies op aan de balie en ze beloofden er bij het poetsen naar uit te kijken.
Het leek een keerpunt. Toeval waarschijnlijk.
Ik kreeg het koud, de koffie smaakte niet meer, muziek en zang ging langs me heen, verdoofden me en ik applaudisseerde mee om me groot te houden. Ik hield het vol tot het einde, (ongeveer 23 uur) en overleefde het autoritje naar huis. Daar viel ik op de bank in slaap met jas en al.
Vannacht werd ik wakker. Nog steeds bibberig koud. Paracetamol hielp me naar bed en opnieuw in slaap tot vanmorgen, daarna tot vanmiddag tot iemand me wakker belde dat de ring gevonden was. Halleluja.
Je snapt het: de vorige verkoudheid kwam terug. Denk ik. Je snapt de brutaliteit niet, iemand ongevraagd overvallen, zoiets dóé je toch niet?
Hoe dan ook. Straks duik ik weer onder het dekbed.
Morgen ga ik alle berichten bekijken, reageer en hoop te zijn opgeknapt.
Tot dan.
==

Advertenties

Het….

– Het hangt op de bank en het lacht. Rare geluiden knorren uit de keel, ze overstemmen het gehijg.
Plots vliegt het overeind, een hoestbui verscheurt de droom.
– Het staat in de keuken en niest. Hartgrondig, dat het middenrif pijn doet en de tissues drie maten te klein zijn.
– Het zit aan de laptop en traant. Bril op, bril af, het zicht blijft wazig.

U begrijpt: ik ben verkouden en niet zo’n beetje.
Gisteravond kreeg ik plots een kuchje, zo’n licht dingetje met een piep, vanmorgen was ik al bijna een patiënt en nu helemaal.
De thee met honing komt me de neus uit. In andere vorm.
De toco-tholin helpt een beetje voor de keel en de honingdrop maakt alleen maar misselijk. Het moet gewoon uitzieken, ik verwacht niet dat het lang gaat duren. Ik jammer gauw maar mankeer zelden iets ernstigs.
Dus wacht ik.
Af en toe zit ik te ijlen boven de toetsen.Dat voel ik natuurlijk niet maar mocht U het merken, weet dan dat ik het niet zelf ben.
Of juist wel, dat begrijp ik niet zo goed want ziet U, ik ben zo verkouden dat……. enfin.
=