Thuisvakanties

Soms bejubeld, tot voor een paar jaar terug ook door mij.
Voorheen vond ik het lekker. Geen herrie en ik voelde me  echt ‘op me eige’.
Zodra de druk van scholen niet meer telde en de kinderen hun eigen zomer bepaalden planden we onze vakanties na de bouwvak, dan hadden we tweemaal achter elkaar een paar mooie weken.
De rustige op eigen stoep, daarna de echte.

Nu echter word ik er na een week of anderhalf ongedurig van.
De planten geteld hebbende is het wel èrg stil, een achterfje is niet hetzelfde als een mooi natuurgebied waar je van de rust geniet.
De kwestie is dat je de herrie van vroeger niet meer hebt. Er zijn veel minder kinderen en die zijn òf van babyformaat of ze zitten binnen, grotere kinderen gaan op pad, op kamp.
Buurtfeestjes zijn uitgestorven op een enkele verjaardag na, muziek hoor je zelden. Barbecuën en verbouwen wordt nog wel gedaan maar niet meer op grote schaal.
Heel fijn.
Maar de hang naar rust is nu verdwenen, in vakanties wordt het uitzicht op de stilte van schuurtje, schuttingen en buurtuinen tergend saai.

Ik zoek iets, afleiding.
Zodoende heb ik uitgekeken naar een eigen vakantie.
Met een buurvrouw zocht ik naar korte tripjes, per avontuurlijke bus of boot, of wat dan ook.
We hebben er een paar op het oog en vergelijken datum en tijd.
Een dezer dagen zijn we weg en als het me bevalt ga ik alsnog verderop.
Wordt het hier ook eens rustig.
==

.

Vakantie of niet


Vanavond informatie gevraagd en gekregen over een bepaalde reis.
Dat viel positief uit. Uiteraard.
Reis, accommodatie, omgeving, dagbesteding, begeleiding, gidsen, eenpersoonskamer voor een redelijke meerprijs, alles is voorbeeldig en op de prijs valt niets af te dingen.
Hier denk ik over na.
Afgezien van logeerpartijen in Frankrijk ben ik niet meer op vakantie geweest zonder echtgenoot. Meestal gingen we zonder plan ergens naar toe.
Een lachertje: hij wilde alleen maar naar de Moezel of de Ardennen.
In die gebieden kun je altijd zonder te reserveren een onderkomen vinden. Makkelijk zat.

Een verzorgde trip is dus dubbel nieuw.
Ik dub.
En kan het niet helpen dat ik man’s gezicht voor me zie.
Met een gids mee? Verplicht museumbezoek? Gezellig strand? Jij??’
Tja.
Hij kan niet weten dat tijden veranderen en mijn leeftijd ook.
Ik dub nog steeds.
==

Vakantiefoto’s die het bewaren waard zijn

Een van de zaligste vakanties, ongeveer 7 jaar geleden. Aan de kust. Strand vlakbij en duinen, het geluid van de zee in je oren.
Wandelingen naar het Zwin. Breskens en Middelburg bezoeken. Rammekensroute fietsen. Vlissingse kade.
Hoogtepunten waren luie stoel, emmer en warme sokken.

(Foto is onscherp, nog gemaakt met ouderwetse camera)

 

Huis te koop, prachtig gelegen

Acht à negen jaar geleden zagen we deze woning. Aan de linkerkant bewoond, de rechterzijde stond op instorten.
Ongeveer vijf jaar terug overleed de bewoner en werd het pand te koop aangeboden. Er lijkt weinig animo voor te zijn ondanks de mooie ligging maar ja, niet iedereen heeft zin om eerst te slopen om dan pas te kunnen bouwen.

De volgende beelden laten de huidige toestand zien.
De voorheen bewoonde kant (onderste foto) weerstaat nog steeds klimaat en plantenwoekering,  toch zal ook dat gedeelte instorten en over een paar jaar  overdekt zijn met groen.
Liefderijk, zou  je bijna zeggen, al levert een bouwval soms mooie plaatjes.  De bovenste prent vind ik  heel bijzonder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Impressie

Bergkammen in de verte zijn verrassend. Bij het wakker worden zien we de ene dag stoere Pyreneeën , de andere dag niets. De oorzaken zijn divers. Wolken, mist, heiig weer, ochtendhumeur, wie kent de diepste gedachten van een berg.   Het lijntje op de foto↓ geeft de werkelijke hoogte aan.  Avondluchten waren spectaculair, de zuivere lila-kleur kreeg ik niet te pakken maar de schoonheid is duidelijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk ontkwamen we niet aan de maïsvelden hier en daar, tot ver in de bergen. Komend uit Oost-Brabant kijk ik er altijd van op en zal er geen micrometer film aan wijden. Stap je uit de eigen omgeving, komen de akkers je achterna. Daar ga je niet voor op vakantie.

 

 

 

 

 

 

 

Mooier was een meertje dat we hier niet verwachtten, een plas waarin zelfs ontwortelde bomen en een scheepswrakje verankerd zaten. De eigenaar woont er hemels en we genoten een middagje mee.
Stel je voor:
bossen rondom, bergen op rij-afstand, een nieuwsgierige reiger aan de overkant, luie kat aan je voeten, bellenknappende vissen in het water.
Zomerse stilte.
En een glas wijn.
Het was volmaakt.

We zijn er weer

Plaatje heeft niets met Frankrijk te maken, wel alles met het eigen huis dat me braafjes opwachtte. Vertrouwd maar toch, hoe zal ik het zeggen zonder ontevreden te lijken – na een lange autorit waren we blij te arriveren- doet het me ondanks de opluchting verlangen naar de volgende vakantie.
Het moet weer effe wennen. Komt goed.
Eerst een nachtje of langer slapen.
Tot morgen of overmorgen.

Plaatje

Geen foto, wel dit bloemenmeisje dat ik bijna vergeten was maar terugvond in een verloren hoekje waar ze zat te sippen, bang dat haar uiterlijk verwelkte. Ze begreep niet dat de natuur in documenten altijd fris blijft, frisser dan we zelf zijn.
Misschien herinnert iemand zich haar nog, van facebook of een vorige weblog.
Ze is gemaakt van dingetjes en bloemblaadjes uit de tuin, fleurig genoeg om als gravatar te gebruiken en nu ik dit zie: wat stonden er leuke planten in dat tuintje, nooit bij stilgestaan.☺

Dit is het laatste logje voorlopig, morgenavond vertrekken we.
Ik weet nog niet wanneer ik me weer meld.
Groeten iedereen en tot later.

ps voor wie boze plannen heeft, ik laat een oppas achter.☻

Bijna vakantie

Over een paar dagen gaan we.
Daartoe had ik een plan opgesteld.
– Papieren, financiën, verzekeringen.
Zijn allang in orde.
– Opbergen van waardevolle stukken..
Heb ik niet.
– Uitzoeken van kleren, ook al een snelle kwestie, enkel rekenen: voor 2 weken sokken, broeken, shirts, ondergoed enzovoorts.
– Make-up en verzorgingsartikelen gaan bij elkaar in een hééél grote tas (op zekere leeftijd wordt het gebruik frequenter).
Nu is het klaar.
Hoef ik alleen maar af te tellen: nog drie nachtjes slapen, nog twee, nog één, geloof het of niet, dit duurt me langer dan alle voorbereidingen. De uren komen haast niet om.
Nog drie nachtjes, 21 uur en 45 minuten….

 

Vakantieliefde, heel lang geleden

En wéér is de nacht zwoel en romantisch.
Ik zucht, de liefde verveelt me. Deze althans.
‘Zullen we,’ begin ik ‘het strand links laten liggen en meteen doorlopen naar de patatkraam?’
Loensend kijkt hij me aan. Aarzelt.
‘Zeg het maar,’  nood ik.
‘Jaaa, eigenlijk deed ik dat ook  het liefst.’ Verontschuldigend klinkt zijn stem. ‘Maar…’
‘Maar wat?’
‘Het klinkt zo, eh, zo harteloos. Je bent nog steeds een schatje hoor.’
Zoekend naar woorden denk ik na.
Vraag:  ‘Als we alleen samen eten,  hebben we dan nog een relatie?’
Nu is het zíjn beurt. ‘Eh, volgens mij niet. Vind je dat erg?’
Opgelucht haal ik adem. Wat is er mooier dan etend een vakantievrijer te dumpen?
‘Kom op,  naar de vettent!’

koken en vakantie

Schat, ga jij even naar de bakker? Het brood is op.
– Okee.. tot zo.
Ben je nou al terug?
– De bakker is met vakantie en de supermarkt is op slot.
Echt waar? Nou, dan leen ik wel wat bij de buren. – Krijg nou wat,  links en rechts zijn ze niet thuis.
– Zullen we een aardappelsalade maken? Smaakt toch ook?
Goed idee maar de piepers zijn op.
– Dan haal ik een zakje. – Barst. De groenteboer is  met vakantie…
Nou zeg, dat  valt me tegen. En de slager? Voor een biefstukje.
Ben al weg. – Nope. ik vraag me af of we nog wat te eten krijgen vandaag.
Ach wat, we hebben elkaar toch?
– Klopt,  je bent om op te eten, jammie…  maar de vettent is ècht lekker.