Plaatje

Geen foto, wel dit bloemenmeisje dat ik bijna vergeten was maar terugvond in een verloren hoekje waar ze zat te sippen, bang dat haar uiterlijk verwelkte. Ze begreep niet dat de natuur in documenten altijd fris blijft, frisser dan we zelf zijn.
Misschien herinnert iemand zich haar nog, van facebook of een vorige weblog.
Ze is gemaakt van dingetjes en bloemblaadjes uit de tuin, fleurig genoeg om als gravatar te gebruiken en nu ik dit zie: wat stonden er leuke planten in dat tuintje, nooit bij stilgestaan.☺

Dit is het laatste logje voorlopig, morgenavond vertrekken we.
Ik weet nog niet wanneer ik me weer meld.
Groeten iedereen en tot later.

ps voor wie boze plannen heeft, ik laat een oppas achter.☻

Bijna vakantie

Over een paar dagen gaan we.
Daartoe had ik een plan opgesteld.
– Papieren, financiën, verzekeringen.
Zijn allang in orde.
– Opbergen van waardevolle stukken..
Heb ik niet.
– Uitzoeken van kleren, ook al een snelle kwestie, enkel rekenen: voor 2 weken sokken, broeken, shirts, ondergoed enzovoorts.
– Make-up en verzorgingsartikelen gaan bij elkaar in een hééél grote tas (op zekere leeftijd wordt het gebruik frequenter).
Nu is het klaar.
Hoef ik alleen maar af te tellen: nog drie nachtjes slapen, nog twee, nog één, geloof het of niet, dit duurt me langer dan alle voorbereidingen. De uren komen haast niet om.
Nog drie nachtjes, 21 uur en 45 minuten….

 

Vakantieliefde, heel lang geleden

En wéér is de nacht zwoel en romantisch.
Ik zucht, de liefde verveelt me. Deze althans.
‘Zullen we,’ begin ik ‘het strand links laten liggen en meteen doorlopen naar de patatkraam?’
Loensend kijkt hij me aan. Aarzelt.
‘Zeg het maar,’  nood ik.
‘Jaaa, eigenlijk deed ik dat ook  het liefst.’ Verontschuldigend klinkt zijn stem. ‘Maar…’
‘Maar wat?’
‘Het klinkt zo, eh, zo harteloos. Je bent nog steeds een schatje hoor.’
Zoekend naar woorden denk ik na.
Vraag:  ‘Als we alleen samen eten,  hebben we dan nog een relatie?’
Nu is het zíjn beurt. ‘Eh, volgens mij niet. Vind je dat erg?’
Opgelucht haal ik adem. Wat is er mooier dan etend een vakantievrijer te dumpen?
‘Kom op,  naar de vettent!’

koken en vakantie

Schat, ga jij even naar de bakker? Het brood is op.
– Okee.. tot zo.
Ben je nou al terug?
– De bakker is met vakantie en de supermarkt is op slot.
Echt waar? Nou, dan leen ik wel wat bij de buren. – Krijg nou wat,  links en rechts zijn ze niet thuis.
– Zullen we een aardappelsalade maken? Smaakt toch ook?
Goed idee maar de piepers zijn op.
– Dan haal ik een zakje. – Barst. De groenteboer is  met vakantie…
Nou zeg, dat  valt me tegen. En de slager? Voor een biefstukje.
Ben al weg. – Nope. ik vraag me af of we nog wat te eten krijgen vandaag.
Ach wat, we hebben elkaar toch?
– Klopt,  je bent om op te eten, jammie…  maar de vettent is ècht lekker.

Elastieken dagen

Ze werden gerekt tot vanmiddag, langer was niet mogelijk.
Afwijken van tijdsplanning is een groot voordeel van het gepensioneerd zijn, ik kan de AOW-tijd iedereen aanbevelen; tenminste, iedereen van wie de leeftijd toch al in de pensioenpapieren loopt.

Een van de dagen brachten we door in Arnhems Burgers Zoo, een dag met veel bezoekers waaronder een groot aantal ouderen plus kinderen. Opa’s en oma’s, veronderstel ik. Het omhoog en omlaag lopen  viel ze niet allemaal mee, up-tempo was er niet bij. Het is ook tamelijk vermoeiend en de complete route is lang.
Gelukkig waren wij met een groepje. Het scheelt enorm als je veel te praten en -vooral- te lachen hebt. Dat is nu eenmaal in het hele leven zo.
Verder heb ik niets bijzonders te vertellen.
Morgen loop ik alle post na. Dat is niet veel en verwondert me; vakantie heerst, neem ik aan.
ps
Mooi buitenzitweer op komst, was vanavond al te merken. Wijntje was heerlijk.

Terug van vakantie

_
Het wil me niet meer lukken, ik kan mijn Internetdraai niet vinden, de zin is weg, you name it. Woensdagnacht kwamen we thuis en nog steeds kost het moeite een stukje in elkaar te draaien van meer dan vijf zinnen.

Een poging.
De vakantie was zalig; elf dagen zonder media is een verademing die ik iedereen kan aanbevelen. Het lijkt iets met je te doen, alsof je oren in een andere richting staan, zelfs in de lokale winkels drongen geen nieuwtjes tot ons door ondanks de nonstop-berichten over de vluchtelingen/migrantenstroom en ander nieuws.

We genoten simpelweg van de warmte (35° in de schaduw, ook voor de bewoners niet alledaags), de smakelijke maaltijden van zuidelijke groenten (lekkerder tomaten, snijbonen en paprika’s bestaan niet), de eindeloze gesprekken die ’s avonds veranderden in wijn-gedrenkte kwebbelarijen. Het gelach was weldadig.
Stil zitten en kijken deden we ook; vanaf het terras zagen we de Pyreneeën. Soms niet, soms helder, dan weer gehuld in wolken.
Enzovoorts.
Enzovoorts.
Maar een dezer dagen kom ik weer tot Hollandse bezinning,.
Een paar fotootjes horen erbij.
Pyreneëen2