Troostshoppen. Helpt het?

Het schijnt een onuitroeibare kwaal die voornamelijk vrouwen treft.
Een paar nieuwsgierige vragen.

Doe je het ook wel eens?
Of alleen als je je gedeprimeerd voelt?
En hoe gaat dat dan?
Worden er ècht gucci-tassen gekocht en paarlemoeren kunstwimpers en andere zinloze voorwerpen?
Ben je naderhand blij met de aankopen en draag je ze ook of blijven ze achter in de kast liggen?
Wanneer je geen eigen inkomen hebt, wat zegt je partner dan bij het zien van bankoverzichten?  ‘Je zoekt maar een baantje?’  Stuurt hij je terug naar de winkel of het huis uit?
Zo ja, krijg je dan je aankopen mee?
Wat doe je?
Naar het pandjeshuis met met de gucci-tassen? Sla je hem om de oren met de tassen?

Zoals je ziet snap ik er niet veel van.
Meestal kwam ik na een koopsessie thuis met rommel van een paar euri.  Gescoord bij Xenox of zo. Zwaaiend met een nietig voorwerpje riep ik dan:
‘Ik weet niet wat het voorstelt maar het was een koopje.’
En dan gooide ik het na ’n week in de prullenbak.
Zodoende heb ik geen idee van een koopverslaving maar ik zou het best weleens willen meemaken.
Met een stevige beurs, dat spreekt.
Ingeval van een dip bak ik liever patat.

Advertenties

Shoppen met gevolg


Starten met een flinke duit
winkel in – winkel uit

passen, lachen en gefluit
huiswaarts met een forse buit.

De Bank, die belde: het is uit
je geld is op. Jij spiegelsnuit
ga  liever naar een therapeut
voor wij failliet zijn, ijdeltuit.