Hij kan me de rug op

Mijn rug meldde zich.

Het gebeurt niet vaak maar dan commandeert hij ook keihard.‘ Zitten! Liggen! Rechtop staan! Bewegen! Rekken! Rust!‘ niets is goed genoeg voor de bruut.
Dit typte ik vanavond vroeg, scheefhangend in de bureaustoel.
Helemaal fout, ik kwam er niet meer uit.
‘Af,’ begreep ik toen ik op wilde staan en hij zwiepte gemeen. Geslagen bleef ik scheef, rolde voetpeddelend naar de doos paracetamol en slikte er een paar. Daarna wachtte ik op instructies.
Die kwamen na 20 minuten: ‘je mag.’
Zodoende ben ik nu beter, in ieder geval deze nacht.
En dan? Dan ga ik hem temmen, desnoods met een dubbele portie.

Zere rug


Nog steeds wakker. Niet klaar-, ik zou graag slapen.

Ik durf niet naar bed.
Al 2 ochtenden was opstaan een bezoeking en ik heb schrik voor de derde. Omrollen, opduwen, oprijzen, vloeken en eindelijk rechtop staan. Ik geef het je te doen.
Spijtig dat ik het staande slapen niet bijgespijkerd heb, nu kukel ik straks vanzelf om.
Het is zaak tijdig positie in te nemen voor bed of bank. Dat deed ik. En nu? Toch maar achterover laten vallen? Of juist voorover?
Tabletje geeft geen uitkomst, stom ding.
Het snapt niks van alles wat ik schrijf, laat staan van mijn rug.
En ik dacht nog wel dat Windows zorg droeg voor ledenproblemer.
Maar goed, hier sta ik, ik kan niet anders…..