Onrust


Trek hebben in iets maar niet weten in wat.

Weg willen maar waarheen?
Woonkamer veranderen maar niet weten hoe.

Achtertuin herindelen in zomaar wat.

Kortom, ongedurigheid slaat toe.

Wat doen we eraan, zou de huisarts zeggen maar die vraag ik natuurlijk niets.

Als ik nu eens de vertrekken omruil? Keuken boven, bed beneden, douche in de kelder, luie stoel in de schuur, dat is alvast iéts.
Zou me dat tot rust brengen? Of zijn er rigoureuzer maatregelen nodig?

Televisie op het platdak dan? Fiets in de koelkast? Of is dat te lastig als ik moet remmen voor de juspan?

Toch maar de luie stoel naar  binnen maar dan achterstevoren? Ingrijpende veranderingen schudden een mens wakker, lees ik, al weet ik niet precies hoe en waarom.

De interne verhuizingsvoorstellen overziend word ik bij voorbaat doodmoe en vraag me af wat het rendement is, brengen ze inderdaad rust?

Eh, nee.
Dus blaas ik ze af en, stiekem opgelucht,  besluit ik alles bij het oude te laten.
Alsnog vredig gestemd pak ik een boek uit de kast. Het heeft piepkleine lettertjes. Ik zal de leesbril moeten veranderen.