Een van mijn geheimen. Tot nu.

Lachen om kindermoppen.
Doorgaans ben ik niet zo mopachtig al kan ik een goede verteller wel waarderen.
Een heel, héél af en toe zit er een mooie bak tussen.
Maar geef me een kindermoppenboek in handen en ik lach me tranen. Er staan er nog steeds een paar in de boekenkast, ik kan er niet van scheiden. Ze staan stof te vangen want niemand kijkt er in behalve ikzelf met afdoen.
Ook op een paar humorstrips val ik.
Flippie Flink – Familie Doorzon – Dirkjan – Guust Flater – Freud, ze kunnen me er voor wakker maken.
Met de Doorzon maakte ik ooit een blunder. Als surprise gekocht en ingepakt voor een van de jongsten (hooguit 12) had ik per ongeluk een Goorzon gekocht. De hilariteit was groot, vooral bij de ouderen, deze pakjesavond was buitengewoon geslaagd.
=
Nog even twee mopjes uit een van de kinderbundels.
Sla ze gerust over, ik lach voor tien.

Dom blondje loopt langs een koe. ‘BOE,’ zegt het beest.
Zij: ‘Doe niet zo gek, ik had je allang gezien.’

De patient is zeer ziek, dokter durft niet te vertellen dat het bijna afloopt.
Hij raadt tenslotte modderbaden aan.
‘Helpt dat?’ vraagt de zieke.
‘Nou, dan kunt U vast aan de grond wennen.’
===

Oude mop

Een hoogbejaarde, uit een vergrijsd boek maar ik kon er om lachen.
Dat ik het drie keer moest lezen voor ik hem begreep is op zich een mop, een slechte.
Het drong gewoon niet tot me door.
Mijn moeder zei altijd al dat ik een gedachteloze doos zonder deksel was. Dat is een goede smoes.


Belgen- en Hollandermoppen…

… zijn meestal flauw, kinderachtig en geestloos doordat ze finaal uitgekauwd zijn.
Toch kwam ik er een tegen die ik nog niet kende.
Hij was nog grappig ook. In mijn ogen dan, wijlen echtgenoot zou er geen lach om kunnen krijgen. Tja, verschil moet er zijn en dat houd de sjeu er in, nietwaar? Op zich al een mop ;).
*Klik op plaatje om te lezen*