Medicijnontrouw


Medicijnen zijn bij veel ziektes en aandoeningen broodnodig, trouw daaraan is belangrijk, dat weten we allemaal. Of zouden het móeten weten.
Toch zijn er nog veel mensen die daar niet goed mee omgaan, blijkens de cijfers (zie foto).
Dit bericht komt uit het boek ‘Parkinson, en nu?’  maar het is waarschijnlijk ook te vinden op Google. En het geldt voor alle ziekten.
Een groep mensen lijkt nog steeds te denken dat pillen uit ‘rotzooi” bestaan of dat je beter de ‘natuur zijn gang kan laten gaan’. Jaja.
Nog triester is het als patienten de voorschriften niet begrijpen, misschien te weinig hulp krijgen.
Dat gaat me aan het hart; zo jammer dat mensen meer lijden dan nodig is. Alsof het ziekzijn op zichzelf nog niet erg genoeg is.
Ik weet waarover ik het heb.
Omdat mijn man aan de ziekte van Parkinson leed maar geen liefhebber was van medicijnen smokkelde hij wel eens; stiekem een dosis overslaan en de juiste tijdstippen ‘vergeten’ en meer van dat.
Zodoende  weet ik uit ervaring hoe moeilijk het is voor een arts om een ernstige zieke patient zo zorgvuldig mogelijk in te stellen op medicatie.  Het is in dat geval een doorlopend proces van inhameren, herschrijven van dag- en weekschema’s en te wijzen op de werking van bepaalde tabletten, de combinaties daarvan en te verwachte bijwerkingen.
Doordat ik, na een paar moeilijke maanden waarin hij merkbaar terugviel in klachten, zelf toezag op het gebruik en aangepaste schema’s maakte, liep het niet uit de hand.

Ik hoopte dat het zou helpen als hij medepatienten ontmoette die hun pillen niet correct innamen. Leren van elkaar, zou je denken.
Maar de noodzaak van herhaaldelijk voorlichten en opletten bleef bestaan.
_

Dat toezicht nodig is blijkt uit het volgende.
Een ons bekende vrouw werd in het bejaardentehuis (zo heette dat toen)  opgenomen, met de aantekening dat haar geheugen niet best was.

Enige maanden later werd ze naar het ziekenhuis gebracht, er was sprake van uitdroging.

Wat bleek? Ze wist niet meer wanneer ze haar plaspillen in moest nemen en slikte er daarom vaak een paar extra. Dan zat ze goed en ze had er genoeg in voorraad, redeneerde ze.

Dat de begeleiding ernstig te kort schoot, was het tehuis aan te rekenen maar dat is een ander verhaal.

Advertenties