Blupblup! Blup?

Wat de klimaatverandering betreft vind ik de stijging van het water het meest bijzonder. Daarbij is er het inklinken van de bodem.
Een combinatie die aan afgesproken werk doet denken, het ondersteunt elkaar.
Land zegt ‘Ik wil zo graag eens de diepte in, naar   Atlantis
Ok,’ antwoordt Water, ‘ik zal je helpen.’
Een voorbeeldig staaltje van vredelievende samenwerking.
Of zou het ruzie zijn?
‘Waarom knabbel je aan mijn dijken, jij hebberige natlap?’
    –‘Kop dicht blubber, of ik overspoel je vandaag of morgen met al je rafelige dijken.’
‘Verdwijn!!’
    –‘Dat doe je zelf al, dom kalf.’
Zo zal het waarschijnlijk niet gaan. Nog nooit hoorden we ze met elkaar communiceren en we brachten heel wat uren door in modderplassen en -sloten.
Maar toch, die gassig-borrelende prutplakken die af en toe kwamen bovendrijven, dat was misschien hun manier van spreken.
Achteraf een eng idee.
De modderbullebak bestond dan ècht…
Ik ga nooit meer zwemmen in natuurwater.
==
Advertenties

Klimaatvragen

Verschillende druiventrossen kleuren al.
Bij vriendin zie ik dat in haar tuin de vijgen rijp zijn, eveneens vroeger dan anders.
Als het klimaat zo doorgaat hebben we over een paar jaar in februari vers fruit, aardbeien worden winterkoninkjes, nieuwe aardappelen komen van Lapland, appels en peren moeten in juni de koelhuizen in want vroegrijp = vroegrot al bedoelde men er meestal geen appels en peren mee.
Hoe gaan mensen en dieren op deze opwarming reageren? De evolutie beweegt zich weliswaar traag maar een klein beetje omslag wil ik graag meemaken.
Wie weet verandert onze huid in leer. Kreukelleer.
Of, gezien de technologie, in een of ander rekbaar spulletje dat zich mee- en terugvormt,  schitterend vooruitzicht op een blijvend glad lijf.
Worden huisdieren specifieke warmtewezens die hun vacht afwerpen. Gaan koeien gesteriliseerde melk geven. Leveren varkens gebakken spek.
En krijgen we maïswouden met kolven als everzwijnen en…
…is er ook een afdoend middeltje tegen zonnesteken. Dan heet het tropenkolder.

Meedenken met het klimaat

’n Beetje soepel zijn, je aanpassen. Dat is het verstandigste.
Wij deden dat met de kapstok. Die hebben we indertijd speciaal laten maken met het oog op de nabije toekomst, naar een gezamenlijk idee van echtgenoot en mijzelf.
Het is handig wanneer je naast de zonnespullen ook storm/regenkleding en wintergoed klaar hebt liggen.
hier ziet U een ruwe schets zodat u het zelf kunt namaken.

Links een gedeelte voor paraplu’s, zuidwesters, bootschoenen, lieslaarzen e.d. mede in verband met de stijgende zeespiegel
Rechts hangen de berenvellen, sneeuwschoenen en het thermsch ondergoed. Een enkel hangertje volstaat, de polen smelten waar je bijstaat.
Het middenstuk is bestemd voor mooiweerkleding. Gezien de klimaatverwachting zijn daar de meeste kledingstukken voorradig. Bikini’s, zwembroeken, bikini’s, badpakken, bikini’s, pareo’s, badlakens, bikini’s. En een paar luchtige hemden, het wil nog wel eens waaien in de zomer.
Alleen het kratje bier past er niet bij, dat zetten n de koelkast.
Het is werkelijk een ideaal meubelstuk, ik kan het iedereen aanraden.
De investering waard.

Optimistisch klimaatversje

 

 

 

 

Als het water echt gaat stijgen
zul je natte voeten krijgen
trek je gauw je laarzen an.
Onze woning zal zich vullen
daaglijks leventje verhullen
kwestietje van ‘jammer dan.’

Gaan we samen bootje bouwen
vol met lekker eten stouwen
nemen Poes en Fikkie mee
en we varen naar het droge
nemen pauze op een hoge
warme duinrand bij de zee.

Nou, wat vind je van mijn plannen?
Ben je ook zo blij-gespannen
van de voorpret om de trip?
Mooi. Ik ga meteen beginnen.
Als het nat wordt zijn we binnen
op ons splinternieuwe schip.
==

Smeltende polen. Impressie.

De Noordpool is voor driekwart verwaterd.
IJsberen dartelen in een afgepaald stuk zee, waar in het gekoelde water ijsbanen geplaatst zijn -tweedehands gekocht in Heerenveen, afgewisseld met imitatie ijsbergen van papiermaché die waterdicht verglaast zijn met doorzichtig koudstaal. Een dierenliefhebberige grootverdiener doneerde voor een paar duikplanken et voilà.  Opvang voltooid.
De ijsberen zijn getraind.  Ze halen zelf de blikken kerstsneeuw uit noodkastjes wanneer het oergevoel hun te machtig wordt, dan gooien ze sneeuwballen naar de vossen door wie ze uitgelachen worden vanaf de oprukkende toendra’s, een mals duifje in de bekkies.
De gezamenlijke regeringen bekijken nieuwe voorstellen voor het behoud van de pool maar, zoals een snugger lid al zei, als alles smelt is er geen pool meer. ‘Toch?’

Op de zuidpool komen de eerste groene punten door het laatste restje vorst. Voorlopig alleen ijsbloemen. Cactussen, palmbomen en passiflora worden eind dit jaar verwacht.
De laatste pinguïns kruipen bij elkaar, bang in een azc te worden gestopt. Huiverend slaan ze hun minivleugels om elkaar heen.
Een groepje eeuwelingen heeft toestemming gevraagd een paar Mexicaanse hallucinogenen te mogen kweken daar zij geloven dat Castaneda’s trips juist hier tot hun recht komen. De zon en de bloemen, love and peace weet je wel en halleluja, ideaal voor een maagdelijk land.
De gezamenlijke regeringen beraden zich nog, ze overdenken wat het beste is voor Antarctica, hun land en voor henzelf.

‘Het was een nacht….

.. die je normaal niet echt verwacht in bed…’

Aan ijsbanen denken en wegsoezen op schaatsen (ben ik allang verleerd maar erover dromen is ook voorpret),  wakker schrikken door een wak in het ijs waardoor ik bijna stikkend weer boven water kwam en het omgevallen glas uit mijn rug plukte (tonic, helaas), opnieuw wegdromen en in bergen halfbevroren insecten en Friese muizen terechtkomen die zwakjes protesteren tegen de WOC’s, en het ging maar door.
Ik geef het je te doen.
Terwijl ik me juist zo verheugde op de winter.
Sterker,  ik bad er om. Ongelovig stuurde ik verzoeken naar om het even welke god: let-it-snow  en  mijn-noren-willen-scoren.
Enfin. Nooit meer doen.
Doodloof werd ik wakker en bij het opstaan zag ik dat de vorst niets voorstelde.
Ik verschoonde het bed en verbande de winter resoluut.
Dan liever de lente.

Groeiweer

Dat het klimaat verandert is dit jaar duidelijker dan ooit in de tuin, dit zijn een paar van de bloemen die eind november nog uitkwamen, de passiflora zit vol nieuwe scheuten.

Dat biedt hoop.

Wij plantten elk voorjaar een geldboompje maar het zette nooit aan; om de een af andere reden wilde het niet lukken. Het wortelde niet of groeide krom, zat onder de luizen en eenmaal werd het kaalgevreten, vermoedelijk door een ongeduldige geldwolf.
Maar nu het langzamerhand ander weer wordt en langdurig warm,  misschien met wat extra pokon ….   ik kan het toch proberen?